blog 8: Diversiteit als antwoord tegen machtsmisbruik

De Weinstein-affaire maakt wederom duidelijk dat dit vreselijke ‘roofdierengedrag’ samenvalt met het hebben van een ongelijkwaardige relatie, van de macht van de man over de vrouw. Macht corrumpeert bijna altijd. De een dwingt er meer macht of geld mee af, bij de ander gaat het om sex.

Ik schrijf als onderzoeksjournalist vooral over macht in het bedrijfsleven. Daar hebben mannen de macht. Twee maanden geleden werd bekend dat het aantal vrouwen in besturen van beursgenoteerde bedrijven is afgenomen van een toch al bedroevende 7 naar 6 procent. Het schiet niet op, we zijn bezig met de grootste talentvernietiging in de geschiedenis van dit land. Er komen al decennia meer vrouwen van hogescholen en universiteiten dan mannen, en met betere cijfers.

Diversiteit is essentieel voor goed bestuur, is noodzakelijk om de twee grootste crises-veroorzakende ziektes – groupthink en tunnelvisie – tegen te gaan. Sommige bedrijven zijn er trots op dat ze een vrouw in hun bestuur hebben, maar dat is niet genoeg. Eén vrouw tussen zes à zeven mannen kan niet anders dan mannengedrag kopiëren, als ze in dat ‘mannenspel’ wil overleven. Minimaal 40 procent van de bestuurders zou daarom vrouw moeten zijn. In zo’n bestuur is gender of sexe geen issue meer, doet het er niet toe, zijn het allemaal in de eerste plaats bestuurders.

We zijn hier in Nederland al 40 jaar mee bezig, het schiet maar niet op, laten we het gaan regelen, net als in landen als Noorwegen en Duitsland. Afspreken dat in 2020 40 procent van alle toezichthouders-commissarissen vrouw moet zijn. Zo zullen we ervoor zorgen dat top-down bij het benoemen van bestuurders al die goede vrouwen voor directeursposities wél worden gevonden.

 

Ik ben ervan overtuigd dat op het moment dat de macht beter wordt verdeeld tussen mannen en vrouwen, vrouwen veel minder afhankelijk zijn van de gunsten van machtige mannen en er dan vanzelf minder aanleiding/ruimte is voor het misbruiken van die macht voor seksueel roofdierengedrag.

blog 7: Ode aan…

Consent en alle vijftig tinten grijs aan situaties waar nog steeds een wederzijdse ja is vereist
wanneer rigide normen van mannelijkheid zich meester maken van hun seksualiteit
en de fragiele lichamen van tienerjongens zich omkrullen naar een vraagteken
over het lichaam van de ander waar ze noch bekend, voorgelicht of op gelijke voet mee zijn
maar wiens vragende blik te vaak onuitgesproken blijft

 

Opdat de vraag zich vervormt naar een hard uitroepteken dat de straten onveilig maakt
straatlantaarns tot broodkruimels maakt die aangeven wanneer de avondklok ingaat
en macht een gestalte aanneemt in de vorm van een man die van de publieke ruimte
zijn domein heeft gemaakt tot naar de systemen waar we midden in staan

 

Ode aan het werkwoord consent dat uit onze alledaagse vocabulaire lijkt te zijn zoekgeraakt wanneer een opmerking het vaak genoeg niet bij een opmerking laat
het doodgewoon wordt gevonden dat sleutelbossen niet voor deuren worden gebruikt
maar waar achter het woord ‘doodgewoon’ een akelige realiteit verschuilt
dat zich niet laat isoleren tot één incident dat wel het nieuws bereikt
of eigen verantwoordelijkheid misbruikt als het leidmotief
waardoor de dader op de achtergrond verdwijnt

 

Ode aan de activistische en feministische stromingen die voor de vrije seks hebben gevochten
en voor ons blijven vechten, want verandering wordt niet door één hashtag gemaakt
wanneer ons wordt herinnerd niet de nuance1 te vergeten voor wie deze beweging opgaat
die zich in de realiteit vertaalt naar stilgezwegen transvrouwen en sekswerkers zoals Bianca2
lhbt’ers3 die aangeven onze seksuele vrijheid niet te verwarren met consentloos aanraken
met mannen zich eveneens uitlaten over zowel hun dader als slachtofferschap4

 

Ode aan het moe zijn dat niet zwijgend de statistieken in verdwijnt
of de status quo legitimeert als een niet te bewijzen juridisch feit
maar zich hard maakt voor de stemmen die niet gehoord zijn
wakker liggen, dochters opbellen, ruimte maken, bij elkaar komen
en stilstaan bij hoe we als  samenleving met elkaar om willen gaan

A.J.

 

Dit gedicht verscheen eerder in het tijdschrift Lover (http://tijdschriftlover.nl/column/ode_aanconsent)

 

De verwijzingen naar artikelen geven extra context aan het gedicht en voor de lezer.

1 https://www.trouw.nl/opinie/de-focus-van-de-metoo-campagne-ligt-op-rijke-veelal-witte-vrouwen~a4811b63/

2 https://www.vogue.nl/cultuur/nieuws/artikel/mag-ik-ook-een-metoo-voor-trans-vrouwen

3 https://joop.bnnvara.nl/opinies/waarom-blijft-de-lhbt-gemeenschap-buiten-beeld-in-de-metoo-discussie

4 https://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2201020-misbruikte-oud-militair-mike-het-misbruik-nam-echt-sadistische-vormen-aan.html

 

 

blog 6: #Iwill: een pleidooi voor meer steun

‘Ik zal luisteren, me inleven in het oogpunt en de gevoelens van een ander, gehoor geven aan een ‘nee’, ingrijpen bij seksisme, een consequent front vormen tegen aanranders.’ Dat is wat iedereen zich moet voornemen, nu de alomtegenwoordigheid van seksuele intimidatie voor het voetlicht wordt gebracht.

Afgelopen week werd ik meermalen geraakt door de aangrijpende verhalen van vrouwen. Ik sprak met mijn vriendin over #MeToo. Zij was vooral getroffen door een vrouw die opmerkte dat ze seksuele aanranding altijd zwijgzaam had ondergaan. Waarom? Omdat ze geen scène wilde schoppen, niet hysterisch wilde overkomen, maar bovenal omdat ze geen bijval verwachtte. Ze was bang – niet alleen voor de daders, voor de mannen, maar ook omdat de steun van anderen in zo’n situatie niet vanzelfsprekend is.

Zo schetste ze een voorval waarbij een man zich in een overvolle tram aan haar opdrong. Ze kon zijn erectie door drie lagen kleding heen voelen, hoe het intieme lichaamsdeel van een vreemde tegen haar aan schuurde. Ongevraagd en tegen haar wil. Ze had hem de huid moeten volschelden, zei ze, ze had hem aan de schandpaal moeten nagelen, aan diezelfde paal in de tram die omstanders gebruikten voor steun bij (andere) schokkende bewegingen. Maar dat deed ze niet, ze onderging de grensoverschrijding met dichtgeknepen benen en keel. Ze verwachtte geen hulp, en ze was bang voor de consequenties van een roep om hulp.

Tweet: Omdat de tijd rijp is om de oude patriarchale wereld vaarwel te zeggen

Steun. Dat is waarom zoveel vrouwen zich nu wél durven uit te spreken. Waarom de alomtegenwoordigheid van seksuele intimidatie nu voor het voetlicht wordt gebracht. Omdat vrouwen weten dat ze bijval krijgen, dat ze gehoord zullen worden. Omdat de tijd rijp is om de oude patriarchale wereld vaarwel te zeggen. De wereld waarin mannen zich het recht toekennen om vrouwen te objectiveren en te kleineren, moeten we achter ons laten. Het is namelijk geen natuurlijk gegeven. Goed, de vrouwen die dapper #MeToo aankaartten worden soms nog steeds beticht van kleinzerigheid. Maar die geluiden worden nu overstemd. Dat hoop ik, tenminste.

#Ihave’s zijn niet afdoende

Sommige zondaars bekennen hun vergrijp in de digitale biechtstoel van Twitter, waar iedereen kan meeluisteren. Ze tjirpen #Ihave. Zeker, de bekentenis is een eerste stap. Ik moet toegeven dat ik verregaand seksistisch mannengelul te weinig van repliek heb gediend. Maar bekentenissen gaan over het verleden, zeggen niks over handtastelijkheid en kleinering nu en later. Er mag daarom geen genoegen worden genomen met bekentenissen.

Wij, mannen én vrouwen, moeten ons inzetten voor een omgeving waarin we elkaar bijstaan. We kunnen er niet voor zorgen dat seksuele aanranding nooit meer plaatsvindt, wel dat daders er niet mee wegkomen. En nog effectiever: dat ze ook wéten dat ze er niet zomaar mee wegkomen.

Ik pleit daarom voor #Iwill. Ik zal luisteren, me inleven in het oogpunt en de gevoelens van een ander, gehoor geven aan een ‘nee’, ingrijpen bij seksisme, een consequent front vormen tegen aanranders. Daar begint het mee, niet met een berouwvolle bekentenis, maar met een krachtige belofte. Tijd voor een principieel erewoord.

 

Deze blog verscheen eerder in One World (https://www.oneworld.nl/mensenrechten/iwill-pleidooi-meer-steun/)

blog 5: Social media in de strijd tegen de zwijgcultuur

Vandaag werd ik gebeld door een journalist. Of ik commentaar had op #MeToo. Hij had namelijk net een man geïnterviewd die destijds was aangerand bij de keuring en tot nu toe gezwegen had. Of me dat verbaasde? Nou, nee. Ik heb namelijk 25 jaar geleden een boek geschreven, Het leger maakt een man van je, over homoseksualiteit en over seksueel geweld in het leger. Ik had twee conclusies voor de journalist.

Ten eerste, Defensie vaart mee met de jaarlijkse Gay Pride, dus dat zit wel snor.

Ten tweede, de zwijgcultuur is extreem hardnekkig. Geen verschil tussen toen en nu. In elke branche, in elke organisatie, op elke werkplek, op elke school, in elk leger. Slachtoffers (vrouwelijk of mannelijk maakt niets uit) zwijgen uit schaamte en de organisatie praat er niet over uit angst voor reputatieschade. De dader komt er lachend mee weg. De roofdieren winnen. Omdat het Nederlandse strafrecht geen optie is, dat beschermt de daders, niet de slachtoffers. En omdat de collega’s van het slachtoffer en eventuele omstanders de zaak bagatelliseren. Trump doet het ook, nietwaar, en Boys will be Boys, nietwaar? Nou, niet dus!

Oplossing? Social media. Die hadden we 25 jaar geleden niet en nu wel. In veel gevallen zijn social media een vuilnisbak vol etter, maar in dit geval kunnen ze fungeren als openbreker van de zwijgcultuur. Van de alledaagse Omerta. Door de ellende te delen wordt hij zichtbaar en gaan stigma en taboe er vanaf. Zwijgen is Lood, Spreken is Goud. Het beste wat we kunnen doen. #MeToo dus. Als man, als vrouw, als slachtoffer, als omstander.

PS1. O ja, en kunnen we ook wat vriendelijker en aardiger tegen elkaar zijn?

PS2. De journalist wilde nog weten of ik voor een onderzoek was. Nee, ik wil absoluut geen onderzoek! We weten alles al. We moeten gewoon wat doen.

 

foto: Boy Hazes

blog 4: Zonder #MeToo geen vrije seks

Kort nadat #MeToo viral ging, liggen de mensen die hun ervaringen met seksuele intimidatie gedeeld hebben, in de touwen, uitgeput van de emoties die het vertellen van zo’n verhaal met zich mee brengt. De trollen zijn van repliek gediend of rücksichtloos achter de mutemuur geparkeerd, de trollenherders zijn gescreenshot, voor je weet nooit. En toen kwamen de gesophistiseerde goedpraters.

Getooid met academische titels en columnistisch gezag herhalen ze de eeuwenoude smoezen. Zo zijn mannen nu eenmaal, het is een heksenjacht, de slachtoffers van mannen als Weinstein wilden zich gewoon omhoog neuken – de hoeren – en er is natuurlijk geen bewijs want er zijn alleen de verklaringen van enkele tientallen hysterische vrouwen.

Preuts

En altijd, altijd komen ze er op uit dat de mensen die protesteren tegen seksuele intimidatie preuts zijn. ‘Flirten mag niet meer’, ‘het zijn gewoon onhandige versierpogingen’ en ‘mannen moeten wel vrouwen kunnen blijven versieren’. In de Volkskrant bijvoorbeeld een stuk van Daniëla Hooghiemstra dat begint met bagatelliseren van seksuele intimidatie en dat eindigt bij de conclusie dat we het moeten accepteren omdat er anders geen lust en liefde meer is:

“En laten we één ding niet vergeten: de risico’s wegen op tegen het plezier. De meeste mannen zijn vriendelijke versierders, hun vasthoudendheid is soms irritant, soms ridicuul maar vaak ook vleiend of aandoenlijk, en soms ook zomaar ineens effectief. Enige waardering voor het enthousiasme waarmee ze de boel aan de gang houden mag ook weleens worden uitgesproken.”

Waarna ze nog even toevoegt dat vrouwen die hier ‘kwetsuren’ van oplopen niet zo moeten zeuren. Gezeur over seksuele intimidatie bedreigt de vrije seks.

Muur om zich heen

Ik ben geen seksuoloog, maar ik zet er wel een kratje of twee op dat de vrije seks vooral wordt bedreigd doordat mensen uit angst voor verkrachting wel drie keer nadenken voordat ze met iemand naar huis gaan. Doordat mensen die seksueel geweld hebben meegemaakt, soms jaren bezig zijn om weer van seks te leren genieten. Doordat mensen, murw gebeukt door seksuele intimidatie, zo’n muur om zich heen bouwen dat ze zich niet meer open kunnen stellen voor een respectvolle toenaderingspoging. Doordat het op zich zo mooie moment van penetratie verpest wordt omdat vrouwen moeten opletten of hij niet stiekem het condoom wegfrommelt.

Een wereld waarin ‘nee’ gewoon ‘nee’ is

Of laat ik het omdraaien. Stel je een wereld voor waarin ‘nee’ gewoon ‘nee’ betekent. Waarin je een wildvreemde mee naar je eigen huis kunt nemen zonder angst verkracht te worden, of om gestalkt te worden als je de volgende ochtend besluit dat één nachtje precies genoeg was. Waarin je een flirt naar iemand kan zenden en dan zeker weet dat hij het niet ziet als legitimatie om in je kruis te grijpen, maar als een uitnodiging tot een spel dat overal mag eindigen. Dat mag eindigen in ongetemde lust, maar waarvan het ook prima is als het blijft bij één mooie blik. Zo’n blik waar je dagen op kunt teren.

Wat zouden we flirten. Hoeveel seks zouden we wel niet hebben. We zouden zoveel van elkaar genieten dat we nauwelijks nog aan iets anders toe zouden komen.

Het is seksuele intimidatie die van flirten een mijnenveld maakt, niet het protest er tegen. Het is seksueel geweld dat maakt dat mensen terughoudend worden met seks of er zelfs geheel van af moeten zien.

Als vrije seks je lief is, steun je #MeToo. In woord en in daad.

 

Deze blog verscheen eerder op: http://www.fietsersafstappen.nl/2017/10/23/zonder-metoo-geen-vrije-seks/

blog 3: Helden

Jongens waren we – maar aardige jongens. Solidair aan onze feministische vriendinnen vormden we een mannenpraatgroep, begin jaren ’80 van de vorige eeuw in Nijmegen. Witte boze hoogopgeleide heteromannen waren we, 5 bijna-klaar dokters en 1 bijna-klaar jurist. Natuurlijk moest het maar eens afgelopen zijn met het geweld van mannen tegen vrouwen. En omdat onze praatsessies ons niet verder hielpen vonden we het nodig over te gaan tot actie. Wegens het ontbreken van social media resteerde destijds slechts de spuitbus en zo bekladden we diep in de nacht tientallen muren met ‘Mijn lul geen spierbal’. Deursloten van plaatselijke sexshops werden met lijm dicht gekit, porno toonde immers ongelijkwaardige verhoudingen tussen man en vrouw. De wereld moest maar eens gaan nadenken over mannelijke seksualiteit en macht, over wel man maar geen macho zijn, zo vonden wij. Wat voelden we ons goed, waren we geen helden? Maar omdat de gemeentereiniging haar best deed en onze vriendinnen onze acties eigenlijk niet goed snapten – ‘jullie lul was toch geen spierbal?’ en ‘porno kan toch ook opwindend zijn?’ –, was onze heldenstatus van tijdelijke aard en viel de mannengroep weldra uiteen. We bleken nog te druk met het behagen van onze vriendinnen en begrepen nog niet goed wat we nu als mannen met elkaar moesten.

Jongens waren ze – maar aardige jongens. Ik bedoel de jongens van Jiskefet. Mijn absurdistische helden die niets teveel was om vanzelfsprekende machtsverhoudingen ter discussie te stellen of het menselijk onvermogen uit te vergroten. Met de Lullo’s (, heb je nog geneukt?) toonden ze de mannelijke ploertigheid bij studentenverenigingen dat prototypisch was voor hoe je je niet moest gedragen. Hoe pijnlijk vond ik het om zeer recent in het AD van één van deze helden het volgende te lezen:

‘ ”Alles is meteen een hype. Dat Me too ook. Ie-de-reen duikt er bovenop.” Vier blonde dames komen binnen. ”Kijk, die gaan over misbruik praten.’’ Romeyn zet z’n hand aan z’n mond: “Me too! Me too! Hahaha.”

Hype? Seksueel geweld framen als een hype: iets dat tijdelijk sterk de aandacht trekt maar eigenlijk weinig voorstelt?! Lachen als vrouwen over misbruik gaan praten? Of was dit, in deze context van een interview of je onzeker voelen over het onderwerp, een voorbeeld van doing gender: je vastgrijpen aan een rol die je kent of die je meent te moeten spelen? Hoe dan ook, kennelijk had ik Jiskefet/Romeyn ooit onbewust in een emancipatoir kader geplaatst. Weer een held gesneuveld.

Held zijn, helden hebben. Het zijn wat bespiegelingen over hoe we zelf denken een aardige jongen te zijn en hoe we kijken naar aardige jongens om ons heen. Hoe kunnen we onze goede bedoelingen bundelen, hoe kunnen we verloren illusies reanimeren. Eerst maar eens stoppen om in termen van helden te denken? Misschien komen we vooruit door een stap terug te zetten? Het hoeft immers vandaag niet af, we mogen ook fouten maken en we hoeven het niet alleen te doen.

 

blog 2: #MeToo, #HeToo en #WeToo

Over (seksueel) geweld tegen vrouwen, vallende helden en collectieve verantwoordelijkheid. Voorbij het zwart-witdenken de diepte in. Op naar grote hoogten!

Alle #MeToo-verhalen verbazen me niet maar raken me wel. Het zijn dit soort heftige verhalen over de persoonlijke ervaringen van vrouwen die me eind jaren 80 richting feminisme, mannen en mannelijkheid duwden. De ervaringen zijn tegelijkertijd ongelooflijk en hyperrealistisch. Zo ook de massaliteit ervan. Ik weet het al zo lang en voel me nog steeds en weer opnieuw overweldigd door deze vreselijke realiteit. Hoe is het mogelijk dat we gewoon doorgaan, elke dag weer, en dit blijkbaar als onoverkomelijk verschijnsel accepteren. Geweld van mannen tegen vrouwen wordt beschouwd als het weer: niets aan te doen, je moet je er maar naar kleden en gedragen.

Wat me ook raakt, naast de zo heftig voelbare pijn van zo veel vrouwen, is de reactie van zo veel mannen. Al die jaren al doen de meeste mannen er het zwijgen toe – als ze het probleem niet bagatelliseren, goedpraten, weglachen, ridiculiseren, omdraaien, of zelf veroorzaken. Hoe is het mogelijk dat zo veel mannen toestaan dat zo veel mannen zich schuldig maken aan geweld tegen vrouwen? Hoe is het mogelijk dat zo veel mannen liever wegkijken dan ingrijpen? Hoe is het mogelijk dat zo veel mannen zich druk maken over zo veel onrecht in de wereld, maar dít onrecht aan zich voorbij laten gaan?

Man card verdienen

Zo veel mannen zeggen: ik doe het niet, dus waarom zou ik me moeten verantwoorden? Om zich vervolgens wel druk te maken over allerlei ander onrecht waar ze ook niet zelf aan bijdragen.

Zoveel mannen zetten zich op zoveel manieren in voor zo veel goede doelen. Maar als het zo dichtbij komt als geweld tegen vrouwen dan is het blijkbaar voldoende om er zelf niet actief aan mee te doen. Hoe zit dat?

(tekst gaat verder onder deze video)

In zijn TED talk ‘A Call To Men’ vertelt Tony Porter over een ervaring in zijn jeugd, waar een kwetsbaar meisje seksueel misbruikt werd door zijn vriendengroep en van hem verwacht werd dat hij mee zou doen. Zijn man card stond op het spel; zou hij nog wel meetellen in de groep, of het volgende slachtoffer zijn? Mannen staan dagelijks voor de uitdaging om hun man card te verdienen of te verliezen.

Geweld tegen vrouwen vindt niet plaats in een vacuüm, maar in een maatschappij die diepe patriarchale wortels heeft. We leven in een samenleving die mannen en mannelijkheid  hoger waardeert dan vrouwen en vrouwelijkheid. Waar structurele ongelijkheid tussen mannen en vrouwen na meer dan honderd jaar vrouwenbeweging nog steeds niet is opgelost. En waar we die ongelijkheid vooral proberen op te lossen door vrouwen te veranderen: aan te passen aan de mannelijke norm, zich te laten kleden en gedragen alsof patriarchale verhoudingen nu eenmaal zo vanzelfsprekend zijn als het weer.

We kunnen geweld niet oplossen door vrouwen te veranderen. We kunnen vrouwen eindeloos weerbaar proberen te maken, maar als we niets doen aan het geweld dat mannen plegen zijn we aan het dweilen met de kraan open. En inderdaad, ook dat dweilen laten we dan vooral aan vrouwen over.

Spreek je uit

Wanneer geweld zó alledaags is, is het een gotspe om te denken dat we in een gelijkwaardige samenleving leven. Geweld is tegelijk het ultieme middel tot ongelijkheid en de ultieme uitdrukking ervan. Het vindt plaats in de context van een patriarchale samenleving die vrouwen en vrouwelijkheid lager waardeert dan mannen en mannelijkheid. Waar mannen geen mietjes mogen zijn maar vrouwen eventueel wel de broek aan kunnen trekken. Waar beroepen in status en betaling dalen wanneer er meer vrouwen in terecht komen. Waar mannen voor hetzelfde werk nog altijd meer betaald krijgen. Waar borrelpraat en lockerroom talk over vrouwen als onschuldig en grappig gezien wordt. Waar mannen beter dader dan slachtoffer kunnen zijn. Waar verschil tussen mannen en vrouwen al voor de geboorte wordt gecreëerd door ongelijke behandeling. En waarin verschil dus per definitie ongelijk gewaardeerd wordt.

Wat we altijd te weinig doen, is ons afvragen hoe het heeft kunnen gebeuren. Hoe het steeds weer kan gebeuren. Wat onze collectieve verantwoordelijkheid is voor een samenleving waarin geweld tegen vrouwen blijkbaar zo massaal voor kan komen, waar het zo normaal is dat we er niets meer aan doen, waar zo duidelijk is dat het probleem niet van enkele psychopaten of excentriekelingen komt, maar diep ingebed is in ons leven van alledag.

Geweld wordt genormaliseerd in een wereld waarin mannen wegkijken als er geweld plaatsvindt, waar ze erover lachen, waar ze het bagatelliseren, waar ze elkaar stimuleren – dit alles zonder dat ook maar een man zich erover uitspreekt.

Zoals Martin Luther King Jr. zei: In the end, we will remember the silence of our friends, not the words of our enemies. Natuurlijk, het is voor mannen niet makkelijk zich uit te spreken. Voor je het weet word je ook slachtoffer van uitsluiting en geweld door andere mannen. Of je wordt aangesproken op mogelijk wangedrag waar je jezelf wel eens schuldig aan gemaakt hebt. Op je grapjes, je wegkijken, je zwijgen.

Heldhaftig kwetsbaar

Als we erkennen dat geweld tegen vrouwen niet alleen een individueel probleem is maar zeker ook een collectief probleem, kunnen we beginnen er collectief verantwoordelijkheid voor te nemen. Ook dat begint bij individuen die zich uitspreken, zeker. En deze individuen kunnen zich bij elkaar aansluiten, bij vrouwen en vrouwenorganisaties, en bij de groeiende beweging die wereldwijd mannen uitnodigt om deel te worden van de oplossing. Via MenEngage, White Ribbon of HeForShe, bijvoorbeeld.

Mannen kunnen dus beginnen door uit te spreken dat ze geen geweld tegen vrouwen willen, dat ze het niet goedkeuren, dat ze deel willen zijn van de oplossing, en dat ze daarmee beginnen door dit te laten weten. Aan elkaar, aan de vrouwen in hun omgeving, aan de wereld om hen heen.

Mannen zouden hierbij ook kunnen uitspreken dat ze aangesproken willen worden. Misschien heb je je wel eens schuldig gemaakt aan geweld of grensoverschrijdend gedrag. Misschien heb je meegelachen of weggekeken, misschien durfde je je niet uit te spreken. Maar nu wel! Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Het is nooit te laat om tot inkeer te komen. Dit is het moment om te kiezen. Om een begin te maken met verandering.  Verandering van jezelf, van je relaties met vrouwen en met andere mannen, en met de wereld als geheel.

Door (mogelijk) falen toe te geven maak je je kwetsbaar. Dat is niet makkelijk. Mannen leren dat ze beter onkwetsbaar kunnen zijn. Liever dader dan slachtoffer. Dit is dus een moment om heldhaftig te zijn. Heldhaftig kwetsbaar. Zo keer je het patroon om. Zo leer je dat kwetsbaarheid krachtiger is dan onkwetsbaarheid. Zo leer je verbinden. Met jezelf – get real! – en met anderen.

We moeten het zwart-witdenken over goed en fout loslaten. We moeten zoeken naar ruimte om te bekennen, voor vergeving. Daarvoor moeten we eerst erkennen wat onze rol is. Die rol kan heel goed zijn, en toch niet genoeg. Niet-seksistisch is niet genoeg, we hebben mannen nodig die zich actief inzetten tegen seksisme.

(tekst gaat verder onder deze video)

Zie dit filmpje, waarin duidelijk wordt dat het om racisme te beëindigen niet genoeg is om geen racist te zijn. Daarmee laat je de status quo voortbestaan. En daarmee maak je jezelf medeplichtig. Geen geweld plegen tegen vrouwen en zwijgen over seksisme is even problematisch. Het is niet genoeg om niet seksistisch of gewelddadig te zijn. Je maakt pas het verschil als je je uitspreekt! Daarmee word je een killjoy, een bederver van borrels, feestjes en ander leuks. Tegelijk draagt je daarmee wel bij aan een wereld die leuker wordt voor iedereen. Makkelijker kunnen we het niet maken, wel leuker!

Het is te makkelijk om te blijven hangen in zwart-witdenken, in good guys versus bad guys. Laten we ervan uitgaan dat iedereen hierin fouten heeft gemaakt, medeplichtig is, of ten minste medeverantwoordelijk. En laten we ons dan afvragen hoe we dat kunnen doorbreken. Hoe we een eind kunnen maken aan een cultuur die (seksueel) geweld van mannen tegen vrouwen normaliseert. En laten we daarin stappen zetten. Laten we bij onszelf beginnen, en dan de wereld veranderen.

 

blog 1: Wat voor man ben jij?

Khadim Zaman

Omdat de discussie rondom #MeToo hier en daar lelijke vormen begint aan te nemen, doe ik hier een poging deze kluwen te ontwarren en een (sociaal) model te maken van het ‘systeem’ dat al die #MeToo getuigenissen impliciet beschrijft. Dat ziet er zo uit:

1. Het bestaat uit mannelijke verkrachters en aanranders, die hun lusten fysiek op vrouwen botvieren, zonder permissie te vragen en te krijgen.

2. Het bestaat uit mannen die hun lusten verbaal kenbaar maken aan vrouwen, zonder een intieme/romantische relatie te hebben met deze vrouwen, terwijl de vrouwen in kwestie niet expliciet toestemming hiertoe hebben gegeven.

3. Het bestaat uit mannen die vrouwonvriendelijke opmerkingen en grappen maken, en ontkennen dat ze daarmee een omgeving creëren, waardoor mannen uit de eerste groep – de verkrachters en aanranders – zich gesterkt voelen in hun visie op vrouwen, en minder snel hun gedrag als fout zullen zien.

4. Het bestaat uit mannen die weten dat we leven in een samenleving die een, voor vrouwen én mannen, toxische mannencultuur in stand houdt, maar die hun mond houden, wanneer ze bijvoorbeeld andere mannen op denigrerende wijze horen praten over vrouwen. Dit is, of omdat ze de relatie met hun ‘buddies’ niet op het spel willen zetten, of omdat ze vinden dat ‘een grapje toch moet kunnen’.

5. Het bestaat uit mannen die hun verantwoordelijkheid nemen, wanneer ze verkeerd gedrag zien bij andere mannen. Mannen die actie ondernemen, die hun mond open doen om vrouwen in het nauw te ondersteunen. Mannen die niet al hun energie stoppen in het proberen zichzelf te vrijwaren van slecht gedrag (‘Hé, ik ben wél een goede man, hoor!’). Zelfs niet wanneer sommige vrouwen alle mannen over één kam lijken te willen scheren. Ze weten waar hun prioriteiten liggen, en die liggen niet bij hun eigen kleine ego’s.

Als man vraag ik je: herken je jezelf in een van bovenstaande categorieën? En als je jezelf -niet- in de laatste categorie plaatst, wat ga je er aan doen om dat te veranderen? En wat ga je doen om andere mannen, die niet zover zijn, te helpen die kant op te bewegen?

 

Deze blog verscheen eerder op https://www.facebook.com/khadimschrijft/

29-11-17: Masterclass Rotterdam ‘Werken met jongens en mannen om geweld tegen vrouwen te voorkomen’

29-11-17: Masterclass ‘Werken met jongens en mannen om geweld tegen vrouwen te voorkomen’ Emancipator voert campagne en verzorgt trainingen en workshops over het betrekken van jongens en mannen bij het voorkomen van geweld tegen vrouwen, zowel in Nederland als in het buitenland. Deze masterclass biedt achtergrondinformatie over ons aanbod, én de ervaring van enkele werkvormen.

30-11-17 Theatervoorstelling ‘Waarom mannen slaan’

30-11-17 Theatervoorstelling ‘Waarom mannen slaan’ Waarom mannen slaan is een voorstelling over onomkeerbaarheid, beschadigd DNA en terugkerende patronen. In de voorstelling wordt de nadruk op het verhaal van de man gelegd, om dichter bij zijn realiteit van een geweldsituatie te komen. Wat gebeurt er tijdens de roes van een gevecht? Is het mogelijk je dit […]