Blog 3. Gio Vogelaar: Van #Metoo naar #Alltoogether

In mijn #Metoo blog van vorig jaar beschreef ik in grote lijnen mijn visie, dat het “patriarchale systeem” weliswaar door mannen wordt gedomineerd, maar onbewust door zowel mannen als vrouwen in stand wordt gehouden. Een systeem of structuur is de optelsom van de inbreng van alle deelnemers. Daaruit volgt voor mij dat mannen en vrouwen voor zowel hun slachtofferschap als daderschap verantwoordelijkheid dienen te nemen op het moment dat ze zich daarvan bewust worden. Iemand die zich niet bewust is van zijn conditionering kan geen verantwoordelijkheid nemen. En hoewel wij denken dat we een bewust leven leiden, bewijzen diverse wetenschappelijke onderzoeken juist het tegendeel.

Nu, een jaar later constateer ik steeds meer duistere zaken die boven water komen, waaruit blijkt hoezeer de mannelijke energie het vrouwelijke heeft onderdrukt en nog steeds doet. De “beerput” gaat steeds verder open. Veel mensen zien dit als een verloedering en toenemende verharding in onze samenleving. Voor mij is dit juist een teken, dat het bewust zijn of “het licht” groeit. Het donker zit namelijk in ons allemaal en kan alleen maar zichtbaar (en geheeld) worden als het aan het licht van ons eigen bewust zijn wordt gebracht. Hoe meer het licht (collectief) groeit, des te meer donker wordt er zichtbaar. En dat proces is volgens mij in volle gang. Hoe meer rotzooi er boven water komt des te meer grenzen worden bij mensen bereikt, waardoor het bewust zijn steeds sneller groeit. Met bewust zijn bedoel ik dat ik me bewust ben van mijn ZIJN in het hier en nu.

Ik geloof dan ook dat dankzij #Metoo, het afgelopen jaar een positieve en groeiende trend is ingezet. En laat ik dan beginnen bij mezelf.

Want, in mijn eigen proces van bewust wording de afgelopen jaren, kom ik ook mijn oude programma’s tegen. Al mijn relaties waarbij ik onbewust de verwachting had, dat mijn vrouwelijke partners mij gelukkig gingen maken en het ze verweet als ze dat niet deden. De rol van redder die ik altijd op me nam, onbewust ingegeven door de angst voor verlating. Het verbale geweld dat ik kon uiten, als ik niet kreeg waarop ik dacht recht te hebben, vaak op het seksuele vlak. De keren dat ik vanuit pure onmacht, mijn toenmalige partner woedend een zet gaf, waarbij ze niet bepaald zachtzinnig terecht kwam. De keer dat ik opzij schoof, dat de vrouw waarmee ik aan het vrijen was dit eigenlijk niet wilde, waardoor ze zich achteraf verkracht voelde. Al de bekende jongens onder elkaar humor en vernederende praatjes over vrouwen. Veelvuldig manipulatief gedrag om dingen voor elkaar te krijgen. Het zit ook allemaal in mij geconditioneerd. De belangrijkste bijdrage die ik kan leveren aan de heling van de collectieve wond, is die conditionering in mezelf te erkennen en te helen, waardoor ik de balans tussen het vrouwelijke en mannelijke in mezelf herstel.

En……….. ik ben zeker niet de enige die met zijn eigen proces aan de gang is. Het is duidelijk dat steeds meer mannen en vrouwen zich bewust worden van hun geconditioneerde rolpatronen. Patronen die aangeleerd zijn in opvoeding en onderwijs en die we later zelf onbewust verder hebben gecultiveerd. Steeds meer worden we ons bewust van het lopen in een tredmolen en gaan op zoek om ons ware zelf terug te vinden.

Ik zie een explosieve groei in festivals en workshops gericht op bewustwording en heling van het mannelijke en vrouwelijke, zoals “Het Wildeman Festival” voor mannen (en jongens/zonen), of het “Hieros Gamos Festival” voor mannen en vrouwen. Of mannen-, vrouwen- en gemengde cirkels, waarin individuele groeiprocessen met elkaar worden gedeeld en geheeld. Zelf initieer ik in co-creatie met een vriend ook workshopdagen en series voor zowel mannen als gemengde groepen.

Het afgelopen jaar heb ik een aantal Womb-healingen voor vrouwen bij mogen wonen. Dit zijn rituelen waar vrouwen geheeld worden in hun baarmoeder, waar ze onbewust hun trauma’s opslaan. Steeds vaker worden daarbij ook mannen gevraagd om als spaceholder in een kring om de vrouwen heen te zitten en de ruimte te bewaken. Geen bemoeienis met wat er in die heilige ruimte gebeurt. Alleen maar bij jezelf en de andere mannen zijn, zonder contact te maken met de vrouwen. Vrouwen en mannen worden apart voorbereid. Een prachtig ritueel, dat helend werkt voor zowel vrouwen als mannen. Mooi bij-effect van dit spaceholden is, dat het me dwingt naar binnen te gaan bij mezelf waar mijn eigen kracht zit.

Juist dit principe van “space-holden” is volgens mij wat wij als mannen te doen hebben. Er alleen maar ZIJN in onze eigen geheelde kracht, als een soort van rots.  Daarmee geven we vrouwen het vertrouwen, dat ze zelf vrouw genoeg zijn om hun “vrouwtje” te gaan staan. Daarvoor hebben vrouwen ons namelijk helemaal niet nodig. Net als wij mannen weer dienen te gaan staan voor persoonlijk leiderschap en zelfverantwoordelijkheid, is het voor vrouwen ook de bedoeling dat ze vanuit eigen kracht gaan staan. Die rituelen laten me dat zien en voelen, omdat zowel het vrouwelijke als het mannelijke zeer krachtig en respectvol wordt ervaren door alle deelnemers. Ieder heeft en geeft de ruimte aan de ander en dat is bijzonder helend.

Ik kan elke man dan ook aanraden om als je de kans krijgt zo’n ritueel bij te wonen en te ervaren wat het met je doet.

Tot slot wil ik een nog een prachtig voorbeeld noemen van een vrouw die me laat zien hoe ze gaat staan voor zichzelf. Dat is het sterke optreden van Griet Op De Beeck bij De wereld draait door op 8 november jl. Matthijs van Nieuwkerk blijft haar doorzagen op het “ontbreken van bewijs” van haar misbruik, zich totaal onbewust van zijn eigen angst om als “representatieve mannelijke dader” te worden ontmaskerd. Griet bleef echter helemaal op de been en gooide er nog een hele krachtige schep bovenop op het moment, dat ze compassie uitsprak voor de mensen die het nog niet durfden te zien. Chapeau hoor. Dat is power. Voor degene die het niet heeft gezien hier de link naar de uitzending.

Naast Griet op de Beeck zijn er talloze vrouwen en mannen, die weer op zoek zijn naar hun echte essentie. En ik geloof dan ook heilig in een gezamenlijk helingsproces, waarin wij mannen en vrouwen ons eigen straatje vegen en elkaar inspireren door onze processen op gelijkwaardige basis met elkaar te delen. Er voor elkaar te zijn en de ruimte te geven voor zelfheling. Dat is de manier om onszelf en elkaar te helen van de gezamenlijke wond die we onbewust ook samen hebben gecreëerd. En ik zie gelukkig steeds meer vrouwen en mannen die op weg gaan van #Metoo naar #Alltoogether.

Blog 2. Ton Coenen: Waarom kijkt de politiek weg als het gaat om preventie van seksueel geweld?

Eén jaar #MeToo – indrukwekkend en dramatisch. Al die verhalen wereldwijd, wat een ellende. In Nederland zelf krijgt ruim de helft (53%) van de vrouwen en een vijfde (19%) van de mannen te maken met seksuele handelingen tegen hun wil. Elf procent van de vrouwen heeft ooit geslachtsgemeenschap tegen haar wil gehad. Onderzoek toont ook aan dat specifieke groepen extra kwetsbaar zijn om slachtoffer of dader te worden, bijvoorbeeld mensen met een verstandelijke beperking, jongeren in de jeugdzorg of lhbt’s. De cijfers over de omvang van seksueel geweld en grensoverschrijdend gedrag zijn dramatisch maar niet nieuw. De vraag is wat ermee gedaan wordt.

In Nederland is de laatste jaren gelukkig veel geïnvesteerd in de opvang van vrouwen die met seksueel geweld te maken hebben. Ik vind dat er ook alle reden is om meer te investeren in de preventie van seksueel geweld. En als we echt een verschil willen maken, dan gaat het er bij preventie ook over hoe kinderen en jongeren groeien in hun rollen als man en vrouw. Ik vind daarbij met name meer focus nodig op de rol van mannen en op de nodige verandering daarin.

Vanuit Rutgers heb ik een jaar na de start van #MeToo vooral aangegrepen om meer aandacht te vragen voor preventie van seksueel geweld. We hebben gelobbyd en op allerlei manieren aandacht gevraagd. Op 8 oktober jl. organiseerden we de Rutgers Dialoog, waarin we samen met experts, professionals, jongeren, docenten, opiniemakers en politici gekeken hebben naar wat #MeToo heeft opgeleverd en wat er nog moet gebeuren. Ik had hiervoor drie bewindspersonen uitgenodigd: Minister Hugo de Jonge van VWS, Staatssecretaris Paul Blokhuis van VWS en Minister van Emancipatie Ingrid van Engelshoven. Reden daarvoor is dat ik vind dat er landelijk te weinig gebeurt. Geen van allen kon aanwezig zijn – zelfs niet nadat we vooraf gecheckt hadden bij de ambtenaren of ze zouden kunnen. OK, ze zijn druk. Maar geen van allen had de week voor de Dialoog tijd om de pers te woord te staan hierover. Of om deel te nemen aan TV-programma’s. Dat betekent maar één ding: ze willen duidelijk niet het publieke gesprek hierover aangaan. In de Tweede Kamer zijn wel wat vragen gesteld. Maar daar komen ze toch ook makkelijk weg op dit thema.

Ik blijf het onvoorstelbaar vinden dat de ministers en staatssecretaris wegkijken. Want daarmee laten ze seksueel geweld ook gebeuren.

En natuurlijk – de landelijke politiek gaat dit niet alleen oplossen. Organisaties in de zorg, gemeenten, onderwijs en schoolleiders, sportclubs, werkgevers, horeca en ouders hebben allen een rol in de preventie van seksueel geweld. En laten we reëel zijn – er is geen eenvoudige oplossing. Maar er is wel een aantal effectieve interventies. En niks doen is geen optie. De rijksoverheid heeft een belangrijke taak in de rol van aanjager. En daar komt nu niks van terecht.

Uit de reacties naar aanleiding van de aandacht op TV, radio, kranten en social media zien we groot maatschappelijk draagvlak om meer te investeren in preventie van seksueel geweld. De problemen zijn te groot om te negeren.

Dus de vraag is – hoe gaan we de landelijke politiek in beweging krijgen op preventie van seksueel geweld?

Eurofound event: ‘A modern agenda for work-life balance – Reconciliation of work and private life’

Eurofound event:
‘A modern agenda for work-life balance – Reconciliation of work and private life’

16-10-2018, Brussels

Research from Eurofound indicates that in some countries work–life balance is declining. Women still do the lion’s share of unpaid work in the home but there are labour market shortages. Against this background, Europe is redoubling its efforts to increase the number of women in the labour market. Increasingly, work and care is being considered in the perspective of the whole working life course.

This event will examine the challenges as well as the different tools and practices that can foster greater reconciliation of work and private life, such as better working conditions, flexible work arrangements, availability of quality care services, and measures to help reduce the gender pay gap. This debate will also be an opportunity to discuss how to make both legal and non-legal measures a reality on the ground in the context of the upcoming European Union Directive on work–life balance.

Our very own Jens van Tricht will join the panel for the debate on “Life beyond work”. This session will look at the need to put work into the context of life, and not only care obligations. It will address the reconciliation of work with care responsibilities and private life. It will  examine what is happening outside the workplace and the importance of non-working arrangements such as the availability of affordable, accessible and quality care options. It will consider the gender imbalances around care responsibilities, the challenges for men and parental rights.

The event will be live streamed, find more information here.

MenEngage Europe Netwerk

Het MenEngage Europe Netwerk houdt zich bezig met het betrekken van jongens en mannen in Europa in het bereiken van gendergelijkheid. Het netwerk is ontstaan met geïnteresseerden tijdens een bijeenkomst in 2009 en startte met een eerste officiële ledenbijeenkomst in 2014 in Zagreb. Er zijn sinds 2014 veel ontwikkelingen doorgemaakt: groei van ledenbestand, diverse activiteiten op nationaal niveau, nationale en internationale samenwerking, campagnes, me-too dialogen en meer.

Vier jaar na de laatste ledenbijeenkomst in Zagreb, is het nu weer hoog tijd voor een nieuwe ‘membership meeting’ van het MenEngage Europe Netwerk. Deze vindt plaats van 18 t/m 20 oktober in Wenen en zal in het teken staan van het versterken van het netwerk en het bepalen van haar structuur, rol en verantwoordelijkheden: waar willen we met het netwerk naartoe en hoe gaan we dat bereiken?

We kijken uit naar een inspirerende bijeenkomst met zowel een formeel deel als informeel programma, interactiviteit en ruimte om met elkaar te netwerken, te discussiëren en expertise en inspiratie uit te wisselen. Het belooft een mooie meeting te worden!

blog 41: Wie is de onbekende man

Een van de eerste berichten over Harvey Weinstein was geïllustreerd met een foto van de voormalige filmproducent, vergezeld door drie vrouwen – allen met naam genoemd – en een ‘onbekende man’. Die term in het fotobijschrift triggerde me, omdat ik denk dat het een belangrijk element is in het voortgaande geweld tegen vrouwen.

In politieverslagen heet zo’n onbekende man – dader of slachtoffer – John Doe. Zoals in een goede detective roept dat vragen op: Wie was deze John? Wat was zijn relatie tot Weinstein? Kende hij (een van) de drie vrouwen? Wist hij dat dit soort ‘feestjes’ voor Weinstein routine was? Hielp hij Weinstein actief? Was zijn dagelijkse gedrag vergelijkbaar met dat van Weinstein?

Het zijn belangrijke vragen. Er zijn namelijk veel mannen die, net als deze John Doe, anoniem meeliften op het misdadige of minimaal grensoverschrijdende gedrag van andere mannen. Ze zouden wel gek zijn als ze dat niet deden. Toch? “Je bent een dief van je eigen libido”, las ik ergens. En “wat moet ik mijn vrienden vertellen?”

Redenen om (niet) op te staan

In die laatste vraag zit misschien wel een van de sleutels, waar we in dit verhaal van seksueel grensoverschrijdend gedrag naar op zoek zijn. Deze John Doe is namelijk ook een van de mannen die de mogelijkheid hadden om Weinstein aan te spreken op zijn wangedrag. Slechts weinigen doen dat. Een voorbeeld van een ‘verzaker’ was Quentin Tarantino. Hij verklaarde te weten van het gedrag van zijn eigen producer en besloot te zwijgen. Inmiddels zijn meer zwijgende omstanders uit de kast gekomen.

Het is natuurlijk interessant om te bedenken wat deze zwijgende mannen – deelnemers of toeschouwers – beweegt om de Weinsteins van deze wereld hun gang te laten gaan. Keuren ze het gedrag goed? Zijn ze het er diep van binnen niet mee eens, maar laten ze zich het buitenkansje op seks, drugs, rock-n-roll, geld, carrière en ‘kadootjes’ toch welgevallen? Zijn ze te bang om tegen hun machtige baas of vriend op te staan? Vinden ze het stiekem wel cool om mee te doen met de rijken en machtigen der wereld en geeft het ze het gevoel zelf macht te bezitten? Er zijn tal van begrijpelijke redenen om niet op te staan tegen wangedrag.

Minstens zo interessant is wat andere mannen beweegt om te passen voor de ‘eer’. Mannen die hun baas, vriend of collega op zijn wangedrag aanspreken of die publiekelijk de klok luiden. Zij weten dat naming and shaming een krachtig middel is, maar ook dat het zich tegen henzelf kan keren. Je kan zelf in het beklaagdenbankje belanden, je vrienden kwijtraken, je zakelijk waardevolle relaties en kansen verliezen of erger. En toch zijn er dappere mannen die sterk genoeg zijn om de persoonlijke, maatschappelijke en sociale druk te weerstaan.

Stop being John Doe

Ik maak mezelf graag wijs dat ik zelf geen John Doe ben. Maar, klopt dat? Ben ik niet, ongewild en onbewust, een van de zwijgende omstanders. Ik kan me momenten herinneren dat ik me wel in onverkwikkelijke situaties heb gemengd. Het heeft me goede vriendschappen gekost en ik heb het risico gelopen klappen te krijgen. Maar ik herinner me ook momenten dat ik uit een lastige situatie ben gevlucht. Dat ik niet heb gevraagd aan een vrouw of ‘het’ goed was en of ze hulp nodig had. Dat ik mannen niet vroeg of ze zich minder macho en opdringerig wilden gedragen.

Het is het bijna dagelijkse dilemma van mannen die ‘deugen’. Accepteer je de wereld waarin je leeft met zijn alledaagse seksisme en sluit je je ogen voor de misdragingen van andere mensen om je heen? Of verzet je je er tegen? Roep je je eigen vrienden tot de orde als ze dreigen grenzen te overschrijden? Spreek je ze aan op hun misplaatste grappen? Ga je met ze in gesprek over de kunst om echt gevoelig te zijn voor de grenzen die je tegenkom, gevoelig voor het onuitgesproken ‘nee’ van de ander? En, lukt het je om dat consequent vol te houden?

Jim Jefferies, de Australische komiek en presentator van een Amerikaanse talkshow, verwoordde zijn coming out als volgt: I thought I was a pretty good guy, what with all the not raping I’ve done, but it turns out, that’s not enough. It’s a start, but it’s not enough. We need to create a culture where women feel safe coming forward about their experiences, and when they do, we need to hear them.

Dat is het belang om uit onze rol van John Doe te stappen, te besluiten niet langer de dader of het slachtoffer te zijn, niet langer de onbekende man. Dat is minder makkelijk dan meedoen met mannen die vrouwen vernederen. Jackson Katz noemt dit de Macho Paradox. En toch: stop die onbekende man!

 

blog 40: Relatieconflicten: nodig, tot ze niet meer nodig zijn

Niet zo lang geleden overleed in een Engelse kloostergemeenschap een vrouw. Ze liet een briefje achter met onder andere deze zin: “I wasn’t easy to live with. Nor were you”. Een beetje pijnlijke opmerking, maar ook wel humoristisch. Waarschijnlijk kunnen we ons hier wel een beetje in herkennen. Wie niet? Ruzie, conflicten, drama, ingewikkeldheden – we kennen ze uit ons eigen leven. Bij sommigen leidt dat tot geweld en gebruik van relatieve macht. 

Confrontaties

Boeddha zegt: “Het leven is te kort om ruzie te maken”. Eigenlijk zegt hij het nog wat plastischer: “Als je weet hoe snel de dood komt, stop je ermee anderen en jezelf te laten lijden.”

Fair enough.

Het gekke van veel van onze ruzies is dat ze ons meestal niet verder brengen. Natuurlijk komen er confrontaties voor die je moet aangaan en die leiden tot een betere situatie. Maar vooral in intieme relaties zijn er regelmatig ruzies die (bijna) nergens over gaan. Dan ga je met elkaar een pijnstraatje in, een lijdensweggetje. Een parcours dat je al heel goed kent. You’ve been there. Je draagt allebei je steentje bij aan het huis van lijden. En na een kortere of langere tijd kun je uitgeput je wonden likken. Tot een volgende keer.

Het gaat dan om een rugzakje met oude ellende. Iedereen draagt er een. En af en toe wil er iets ouds uitgepakt worden. Voor je het weet is het zo ver. En dan ben je wel in het hier en nu, maar je speelt een oud scenario van toen en daar.

Onbehagen

Het is heel verleidelijk om mee te bewegen, mee te resoneren met de pijn van je partner. Onbewust heb je elkaar daar deels op uitgezocht. De uitdaging is om de pijn van de ander wel te voelen en te erkennen, maar om niet in automatische reacties te schieten, die weer veel met jouw eigen geschiedenis te maken hebben.

Hetzelfde geldt natuurlijk voor je eigen onbehagen. Je kunt het voelen opkomen, erkennen dat het er is, zien, het er laten zijn en het weer laten gaan. Aanvaarden dat het er is, maar niet inpluggen, dus ook niet meeresoneren met je éigen pijn. Dat aanvaarden is het moeilijkste.

Maar Roemi zegt: “The moment you accept what troubles you’ve been given, the door will open.”

 

Deze blog verscheen eerder op https://zinweb.nl/levenskunst/relatieconflicten-nodig-tot-meer-nodig/

blog 39: Ook een man kan #metoo zeggen

Kort na de explosie van #MeToo-verklaringen schreef Rob Visser de volgende blog.

MeToo-manifest voor veiligheid en respect

Voormalig minister Bussemaker vroeg mannen mee te doen aan de discussie over #MeToo. Onderstaand manifest is een poging daartoe, geschreven als uiting van respect voor vrouwen en erkenning van hun behoefte aan veiligheid. 

Gehoord en beantwoord

Opkomen voor een vrouw

Belangrijkste vraag voor mij is hoe we punt 5 realiseren. Hoe maak je als man kenbaar dat je (onvoorwaardelijk) voor een vrouw opkomt als dat nodig is? Ik hoop natuurlijk dat dit blog veel reacties krijgt, vooral over dat laatste punt.

De steunbetuiging die in het kader van de White Ribbon Campagne is opgesteld – “Ik zal nooit geweld tegen vrouwen plegen, het nooit goedpraten en er nooit over zwijgen.” – is een andere manier om je uit te spreken tegen geweld tegen vrouwen. Emancipator heeft in het kader van de campagne een white ribbon laten maken om actief je steun voor deze beweging te laten zien (neem hiervoor contact op met Emancipator: info@emancipator.nl)

 

De blog van Rob verscheen eerder op http://robservaties.blogspot.nl/2017/10/metoo-manifest-voor-veiligheid-en.html

blog 38: Please, don’t be like that. Thanks.

Dezelfde bull sh*t tegen-argumentatie rondom de tag #BlackLivesMatter zie ik min of meer zich óók nu herhalen met de tag #MeToo. 

Bij ‘Black Lives Matter’ reageerden sommige witte mensen met de tag #AllLivesMatter. En ook nu zie je dat er mannen (en vrouwen) zijn, die zeggen dat #MeToo óók op mannen slaat. Sure, óók mannen zijn dagelijks het slachtoffer van seksueel geweld. Maar het gaat -nu- even om vrouwen, oké? 

God mag weten dat de cijfers, deze ‘eenzijdige’ focus op vrouwen, wat seksueel geweld betreft, naar mijn mening volkomen rechtvaardigen. 

Maar dan nog? Zelfs als mannen net zo vaak ongepast seksueel zouden worden benaderd als vrouwen, waarom zou je je niet mogen focussen op een bepaalde deelgroep?

Het is net alsof iemand je verwijt dat je aandacht schenkt aan borstkanker, en prostaatkanker ‘vergeet’. Om dan vervolgens zijn (of haar) kleinzieligheid op tenenkrommende wijze te etaleren, door de tag #AllCancerMatter in het leven te roepen.

Activist A: Borstkanker!
Activist B: Hé, waarom niet óók prostaatkanker?

Activist A: Kindermisbruik!
Activist B: Hé, volwassenen worden óók mishandeld!

Activist A: Black Lives Matter!
Activist B: Hé, het is All Lives Matter, ja!?
 

Activist A: Vrouwen worden seksueel onderdrukt!
Activist B: Hé, óók mannen, hoor!

Don’t be like this. Please!

 

Deze blog verscheen eerder op https://www.facebook.com?khadimschrijft/

 

 

blog 37: Wat kunnen mannen toch dom doen zeg!!!

Bar lekker vol 2 leuke verjaardagen.

De deur is wel open dus er komen ook andere mensen binnen.

Zitten er twee leuke meiden uit Australië aan de bar waar ik een gezellig praatje mee maak. Komt er een lange gozer binnen lopen, besteld een biertje begint een heel verhaal met een zachte ‘G’ dat ie vrij is en dat ie wel even een dame ging scoren op zijn dagje Amsterdam. 

Meteen daarna als een vlieg op een hoop stront over die vrouwen heen hangen die er duidelijk geen zin in hadden.

“Sorry, gab kun je een beetje afstand houden, volgens mij zit je zowat in hun aura”.

“Ok ok ja, ik kom uit Brabant ….” 

“Ooh, dat hoorde ik niet” … haha … “maakt me niet uit al kom je uit Madurodam”.

En het was even stil want deze opmerking van mij was effe te moeilijk voor ‘m. 

“Geef ze gewoon wat ruimte vriend ze zijn hier niet voor jou, geloof me”. 

Ok, ik verder want het was rete druk. 

Probeert die lul tussen de dames te gaan staan terwijl ze tegen elkaar aan zitten aan de bar. 

“Wat zei ik nou net vriend. Afstand! Zo versier je geen vrouw, pik, een vrouw moet zich veilig voelen en jij rijdt gewoon tegen ze aan! Ga daar maar zitten”. 

Ok, hij gaat 2 plekken van ze vandaan zitten.

Als ik na een glazenrondje terug achter de bar kom heeft hij een arm om een van de twee. 

“Drink jij even je biertje leeg, praten mag, maar aanraken niet niet in dit cafe”.

Hij lacht en denkt dat ik een grapje maak.

“Heeft nou echt niemand je geleerd, dat je van mensen af moet blijven?” Biertje opdrinken en wegwezen, gab, anders pak ik ‘m uit je hand”.

Hij gooit ‘m achterover en loopt weg, ik hoop dat ie iets heeft geleerd. Ik denk ‘t helaas niet. 

Geld ook voor dames trouwens ik hoef ook niet meteen een zoen op mijn wang. Als ik je niet ken, ik geef wel een hand….