Onderzoek “Learning to be a father”

De afgelopen weken hebben wij Frankie Johnson mogen verwelkomen in ons team voor een onderzoek naar vaderschap. In deze blog lezen jullie de uitkomsten van haar onderzoek.

Learning to be a father: intergenerational transmission

My partner and I had been together two and half years when we discovered I was unexpectedly pregnant – a baby did not figure in our immediate life plans, and neither of us were prepared in any way for the change a baby would bring. Thanks to a lot of reading, some antenatal classes, and excellent midwife support, we went into the birth feeling (relatively!) calm and confident. It was only in the postpartum haze that we realised, beyond the practicalities of keeping her alive, the much bigger issue was how we wanted to raise our daughter – which values were most important to us, which qualities did we want to encourage, and how did we want to present ourselves as role-models? Whilst we didn’t have any answers, these questions stayed with me and only became more compelling and fraught with difficulty as I immersed myself in my Gender Studies masters at Utrecht University. The course highlighted the insidious manifestation of gendered norms and expectations in our society, even in the most seemingly innocuous places, prompting me to critically reflect on the extent to which I had internalised harmful messages that I could unwittingly pass to my daughter, through my words or actions. This led me to evaluate our definition of ‘good’ parenting. Although this is clearly influenced, and perhaps reshaped, by mass media images and broader cultural values, as well as education, religious views, and examples in your community (the list goes on!) – what is the initial reference point for our understanding of how (or how not) to raise a child? The answer, of course, lies in our very first relationship: that with our own parents. 

As part of my MA I was fortunate enough to complete an internship with Emancipator, which encouraged me to take a new perspective on gender equality, one driven by male emancipation. The internship granted me the opportunity to learn more about changing the position of, and ideas about, men and masculinity, and connected me to a European network of organisations working in a similar gender-transformative way. I chose to apply this approach to the parenting questions that had been bothering me – how do men develop their fatherhood identity, and how does that process interplay with both their relationship with their own father, and adherence to masculinity norms?

To interrogate the process and power of intergenerational transmission of fathering practices, I designed and launched a survey (inspired by IMAGES: the International Men And Gender Equality Survey) open to all fathers in the Netherlands. This forms a key part of my research, investigating how the subjective memory of the experience of being fathered shapes the parameters of an individual’s own approach to fathering (in terms of their understanding, expectation, performance and valuation of fatherhood). By examining the entanglements between fatherhood, memory, masculinity and identity, I hoped to deepen understanding of fathers in the Netherlands, enabling Emancipator and partners to better engage with this specific subgroup and consequently design and deliver more targeted support.  

The results of the survey made for very interesting reading! Whilst the specific responses are of course confidential, an overview summary of the key findings reveals a complex relationship with the fatherhood identity, especially as it evolves over time.

Perceived evolution of fathering practices towards gender equality: participants understood themselves to be more engaged with their children than their fathers were, and viewed themselves as prioritising, and valuing their fatherhood identity more highly. In contrast, they perceived their own fathers focus to be primarily on paid employment. Participants also reported more gender-equal households in terms of the division of household and childcare labour.

Continuity of traditional models of fatherhood: despite this perceived shift in attitudes to family and domestic roles, dominant discourses of masculinity persevere, with participants mostly earning a higher income than their partners (despite these partners being equally well-educated and in employment), with many working long hours. Gendered parenting continues, with fathers typically taking responsibility for certain types of childcare-related tasks – generally those with a more “public facing” nature. This helps to highlight how persistent structural barriers continue to reinforce enduring gender norms.

Fathers serve as the starting reference point for parenting: when men become fathers themselves, they are forced to reconsider and reevaluate their own fathers, with a relatively even split between participants who chose to adopt and improve their fathers’ approach, versus those who reject their fathers’ approach, attempting to engage with their own children in ways they perceive they did not receive from their father. For better or worse, fathers provide a blueprint for their sons, serving as the original and lasting role model.

These findings are not (necessarily) representative of the broader Dutch population but rather apply only to the particular group who participated, which in large part was a broadly homogenous sample of middle-class, middle-aged, highly educated, secular white men in nuclear families.

I was reassured as well as surprised by the results, which made me revisit my initial assumptions about the progressiveness of Dutch society (particularly in comparison to the UK, my own background). These findings demonstrate clear progress towards gender equality, at least in the self-perception and presentation of white middle-class men, although there is plenty more work to be done. Emancipator helps speed this journey along, through its workshops and activities, which now can be strengthened even further by the insights of this research.

I plan to delve deeper into this topic for my thesis, supplementing this rich data with interviews with some of the fathers from the sample. If you would like to know more, or get involved, please reach out to f.m.n.johnson@students.uu.nl 

My time with Emancipator, although challenging in terms of conducting research in a format new to me, and in another language, has connected me to a team of dedicated and knowledgeable colleagues; introduced me to a new and invigorating academic literature; and given me a taste of working for a charity in the Netherlands, a career direction I’m hoping to pursue post-graduation. This internship has been a key part of my masters, but, more importantly, has allowed me to investigate a topic of great personal interest and produce insights that can help develop Emancipator’s work. It has also prompted both myself and my partner to challenge the origin and nature of our views, values and enactments of parenting, in our journeys to becoming the best parents we can be. 

Best (trainings)weekend ever!

Amsterdam, 7 maart 2022

En toen was het opeens weer maandag…

Afgelopen weekend was het trainingsweekend van Emancipator. Een weekend waarin deelnemers werden klaargestoomd om straks, samen met een workshopleider, bij te dragen aan de verschillende workshops die wij geven rondom gendergerelateerd geweld, seksualiteit en relaties, en mannelijkheid, maar niet voordat wij, met z’n allen, de materie indoken. Een ervaring als geen ander…

Natuurlijk had ik al wel het één en ander over de trainingsweekenden gehoord, als relatief kersverse communicatiemedewerker bij Emancipator. Alleen het weekend zelf ervaren, dat was er nog niet van gekomen. Eerlijk is eerlijk: ik had er ongelofelijk veel zin in, maar zag er ook tegenop. Want werken aan mannelijkheidsnormen, vraagt ook om zelfreflectie, om openheid, om emotioneel werk. “If you talk the talk, walk the walk.” Dat ik achter Emancipator’s missie en visie sta, moge duidelijk zijn als medewerker, maar voor mijn gevoel stond ik het meest van de materie. Kortom, ook ik zou de confrontatie aan moeten gaan met mijzelf, mijn mannelijkheid, mijn geschiedenis. 

Naarmate het weekend naderde, werd ik zenuwachtiger. En ik kwam er ook achter waarom. Er zouden vooral mannen komen. Ook heteroseksuele mannen. Onbekende heteroseksuele mannen. Onbekende heteroseksuele mannen die mij niet kennen en die ik niet ken. En toen viel het kwartje. Dat is exact het type wat mij heeft gepest, heeft uitgescholden vanwege mijn homoseksualiteit, mij onveilig heeft laten voelen. En daar dan een hele groep van. Waar was ik aan begonnen? 

Het zal je misschien niks verbazen, maar dit was een enorm vooroordeel, kwam ik op de eerste avond al achter. Wat een groep mannen. Het ademde vertrouwen, liefde, veiligheid, mannelijkheid, vrouwelijkheid, ruimte. En dit bleef het hele weekend zo. 

De eerste avond stond in het teken van kennismaken. Een mooie groep van allerlei mensen, mannen, een vrouw, non-binaire personen, van alle walks of life, voorkeuren, geschiedenis. Elkaar ontmoeten. Elkaars ervaringen delen. Elkaars hopen en vrezen. Stilstaan bij de diversiteit van de groep. Gekoppeld worden aan een buddy en gekoppeld worden aan een familie: de emotionele uitvalsbasis van het weekend. Dat alles op een prachtige locatie in een oud klooster in Ubbergen. Het was binnen no-time tijd om te slapen. 

Zaterdag. De eerste trainingsdag, waarbij het ervaren van de workshops centraal stond en alles kwam voorbij. Van onze ‘man box’ tot grenzen aangeven tot energizers tot statistieken tot de indrukwekkende tijdlijn en nog zoveel meer. Alles gevoed door de ervaringen van de deelnemers, met ruimte voor reflectie en ruimte voor inchecken met je buddy. De emoties waren zichtbaar en onzichtbaar aanwezig. Niet alleen de openheid van de groep, maar ook de openheid van mijzelf raakte mij. Het was zo een veilige omgeving om de man te zijn die ik ben, omringd door zoveel liefde en vertrouwen. 

Ook het thema ‘geweld en veiligheid’ was onderdeel van de training, met daarin het zeer aangrijpende “Dear Daddy” (trigger warning als je dit wilt gaan kijken). Ik voelde de tranen opkomen en ik voelde dat het ok was. Na “Dear Daddy” was er meteen een moment om met je buddy. Mijn buddy was de hele dag al een emotioneel anker geweest, iemand met wie je alles deelt, en die nu troost kon bieden aan mijn verdriet. Enorm bijzonder hoe iemand die 24 uur geleden voor het eerst ontmoeten, zo belangrijk voor je kan zijn. 

Na het eten was het tijd om, met elkaar, het te hebben over de dag. Er was verdriet, er was boosheid, er was ongemak. Het was een zware en volle dag geweest. Ik herkende wat ik terug hoorde van deelnemers van mijn eerste weken bij Emancipator: zo een groot en complex probleem, waar je hoe dan ook mee te maken hebt en een onderdeel van bent. Hoe moet dit nu verder? En wat is mijn bijdrage? En wat is mijn rol? En wat is ‘mijn man’? 

Na het programma bracht de avond wat lucht. Zowel letterlijk als figuurlijk. Bij het haardvuur buiten gingen de gesprekken over van alles. Over empoweren van jongens tot George Michael tot vaderschap tot hoe het vuur het beste opgebouwd moest worden en zelfs de Zangeres Zonder Naam werd nog even aangetikt. Om tien uur lag ik uitgeteld in bed. Wat een zware, intens, bijzondere, mooie dag. 

Het was alweer zondag en daarmee de laatste dag. Een dag die voornamelijk in het teken stond van de praktische kant van de workshops (en de deelnemers daaraan) en het oefenen met de methodes, maar ook van reflectie en afscheid. En natuurlijk van wat iedere deelnemer nu zou kunnen gaan doen om het gesprek voort te zetten. Nog een groepsfoto, een laatste rondje ter afsluiting en toen was het alweer voorbij. Een intens, bijzonder, liefdevol, emotioneel weekend. 

Ik werd vanmorgen wakker en miste iedereen. Ik kan niet wachten om iedereen weer te zien. Dat zegt toch genoeg. 

Dan nog even dit…

Denk je nu: “maar hey, dat wil ik ook?” Meld je dan nu aan voor onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van wanneer het volgende weekend plaatsvindt.


The Voice & de mythe van witte onschuld

Lieve mannen,

Laat ik beginnen mijn dank en bewondering uit te spreken voor al die mannen die zich hebben laten horen en laten zien de afgelopen weken – en soms al maanden, jaren!l In alle rumoer rond de seksuele misstanden in The Voice van de afgelopen weken waren er gelukkig ook mannen zichtbaar en hoorbaar. Fijn dat jullie er zijn!

Tegelijk viel ook weer op hoe groot de belevingskloof tussen veel mannen en vrouwen nog steeds blijkt te zijn. Terwijl zoveel vrouwen herkenning, ervaringen en verontwaardiging deelden, bleven zoveel mannen stil. Hoe kan dat toch? Waar zijn al die mannen uit de levens van vrouwen die geweld meemaken, van vrouwen die zich inzetten voor emancipatie, gelijkheid, veiligheid en rechtvaardigheid? Waarom zijn jullie zo stil?

Ik moest denken aan wat ik een tijdje geleden schreef, nadat ik door een niet wit persoon was aangesproken op mijn witheid. En ik realiseerde me maar weer hoe vergelijkbaar de reacties van mannen op seksisme vaak zijn met de reacties van witte mensen op racisme. Het is pijnlijk om kritiek te krijgen terwijl ik zo mijn best doe om een goed persoon te zijn. Nog pijnlijker is het als ik om deze pijn niet te voelen in de aanval ga, of vlucht. Ik wil graag proberen deel van de oplossing te zijn en moet daarvoor de uitdaging aangaan. Dat begint met mijn ongemak in de ogen te zien, misschien zelfs te koesteren, te omarmen – zodat ik kan leren en groeien.

Misschien herken je iets van het proces dat ik hier beschrijf. Misschien helpt het om te weten dat velen dit proces herkennen. Misschien helpt het naar je ongemak te luisteren, naar het ongemak van anderen te luisteren, en daarna misschien om hierover met elkaar in gesprek te gaan. Op zoek naar meer begrip, verbinding, en werkelijke verandering.

Wellicht ten overvloede: waar het hier over witheid gaat zou je ook mannelijkheid (of …, vul maar in) kunnen lezen.

De mythe van witte onschuld.

Dus dit is hoe witte onschuld werkt. Hoe witte fragiliteit werkt.

Ik krijg kritiek op witheid. Van iemand die ik graag mag, die ik bewonder, die ik hoog heb zitten, van wie ik graag zou willen dat deze mij ook leuk vindt.

Eerst herhaal ik eindeloos alle redenen waarom ik goed ben, waarom ik een goede witte persoon ben. Ik doe toch allemaal goede antiracistische dingen en omring me met niet witte mensen die mij een goede witte bondgenoot vinden.

Dan denk ik over de kritiek en wil ik die weerleggen. Ik zie incidenten, onbegrip en miscommunicatie. Maar de ander ziet een patroon, systeem, macht.

Dan denk ik: de persoon met kritiek heeft zelf een issue. Het is diens eigen probleem. Eventueel zelfs: die spoort zelf niet. En dan bedenk ik alle kritiek die ik op deze persoon kan formuleren, rond van alles en nog wat.

Dan dringt de kritiek langzaam maar zeker serieus tot me door.

En dan verafschuw ik mezelf. Dan haat ik mezelf. Dan vind ik mezelf helemaal minderwaardig. Het imposter syndroom slaat toe. Ik val door de mand, ben een idealist van niets, nu komen ze erachter dat ik net zo erg ben als de rest, ik ga gecanceld worden, alles is voorbij.

Dan bedenk ik hoe zielig ik ben. Ik heb het al zo zwaar, doe zo mijn best, ben overwerkt, overspannen, onbegrepen, ongezien, laag zelfbeeld, deels autistisch, wellicht hoogbegaafd, zeker hypergevoelig, een beetje bipolair, gender dysforisch, worstel met eetbuien en overgewicht, heb chronische fysieke klachten, etc

Dan komt er een fase dat ik denk ‘het ligt aan mij, ik kan het toch niet goed doen, ik geef het op, ik ga wat anders doen’.

Goed, en dan langzaam kan ik me openstellen voor de kritiek, en voor mijn eigen goede intenties, stel ik me open voor het bestaan van blinde vlekken in mijn bewustzijn en handelen waardoor ik de kritiek moeilijk te begrijpen of op mezelf te betrekken vind.

Dan zoek ik zachtheid en compassie in mijzelf, voor mijzelf en voor de ander en kan het leerproces beginnen of verder gaan. Dan kan ik beginnen verantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben en wat ik doe in de omstandigheden waar ik nu eenmaal ook deel van uitmaak en aan overgeleverd ben – of ik dat nu wil of niet – en die het allemaal niet makkelijker maken.

Ik kan niet onschuldig zijn. Daar moet ik mee leven. Wel kan ik verantwoordelijkheid nemen en dragen.

Alles wat ik gezegd en gedacht en gevoeld heb, over mezelf en over de ander, kan ook nog waar zijn. Allemaal tegelijk, of gedeeltelijk. Zo complex en tegenstrijdig is de realiteit. Wat ik ermee doe is mijn verantwoordelijkheid. Ik wil graag deel van de oplossing zijn. Daarvoor moet ik erkennen dat ik deel van het probleem ben. Dan kan ik gaan werken aan verandering, aan mijn eigen individuele verandering en aan de systeemverandering die nodig is. Ze zijn allebei nodig. Het is een lange weg. Ik weet dat het de moeite waard is. Maar wat is het soms vermoeiend, en vooral dat het nooit klaar is.

Hannah Gadsby zet op de haar kenmerkende briljante manier uiteen hoe problematisch het is om te denken in ‘goede’ en ‘slechte’ mannen. En legt vervolgens ook de link naar witte mensen en andere dominante groepen. Ze eindigt met de opmerking dat het belangrijk is dat we allemaal kunnen geloven dat we in de basis goed zijn, maar dat het heel gevaarlijk is om te geloven dat anderen slecht zijn om jezelf goed te kunnen voelen.

Onze gevoeligheid voor kritiek laat zien hoe fragiel ons gevoel van onschuld is. Maar het gaat dus niet om schuld, het gaat om verantwoordelijkheid. Het is ook gevaarlijk om jezelf in de basis slecht te vinden om jezelf een beetje goed te kunnen vinden. Misschien is dat wat te vaak tot zwijgen over racisme en seksisme leidt. We kunnen ons gevoel van waardigheid versterken door ons uit te spreken tegen onrecht. We kunnen onze verantwoordelijkheid nemen en steeds een beetje beter gaan doen. En dan niet meer ophouden!



“Ellen zal voortleven in ons werk”

“De beste manier om Ellen te eren is door plezier en genot centraal te stellen in ons leven”

Met het overlijden van Ellen Laan afgelopen zaterdag is een bijzonder mens van deze wereld verdwenen. Ellen was seksuoloog, GZ-psycholoog en de oprichter van Seksueel Welzijn Nederland. Maar Emancipator-directeur Jens van Tricht herinnert zich vooral ook haar plezier en levenslust. Hij deelt graag zijn warme herinneringen aan haar:

“Ellen was een enorm hartelijk mens. Heel gedreven, een enorme idealist. Ze was heel erg betrokken, gewoon een heel fijn mens. Ze haalde ontzettend veel plezier uit haar werk. Niet belerend zo van ‘jullie doen het fout’, maar met een houding van: ‘kijk eens naar de mogelijkheden. Er is nog zo veel meer uit het leven te halen en het ligt voor het grijpen.’

“Het is intens jammer dat ze er niet langer mag zijn. En we gaan ervoor zorgen dat ze voortleeft in ons werk, in wat we doen en hoe we het doen.

“Ze heeft vanaf het begin ons werk bij Emancipator omarmd en gesteund. Zij was er heel duidelijk over dat mannen verantwoordelijkheid hebben om seksueel genot en seksueel welzijn eerlijk te delen. Om de clitoris te leren kennen, om seksueel welzijn bij vrouwen meer aandacht te geven. En ook dat mannen daar een wereld bij te winnen hebben. Seks wordt voor iedereen prettiger wanneer het echt samen is. Gedeeld plezier is dubbel plezier!

“Hoe kunnen wij haar werk voorzetten? Ik zou zeggen: word lid van Seksueel Welzijn Nederland. Of volg ze in ieder geval op social media. Maar vooral: het centraal stellen van plezier en genot in idealisme is heel belangrijk. Dat is waar we het eigenlijk voor doen. We kunnen ons richten op het wegnemen van problemen, maar misschien nog wel belangrijker is het cultiveren van het goede. De beste manier waarop we Ellens nalatenschap kunnen eren is door plezier en genot centraal te stellen in ons leven.”

Leestip: afgelopen november verscheen in Vrij Nederland een prachtig dubbelinterview met Ellen en Jens, een hartstochtelijk gesprek over (mannen)emancipatie. Een zekere aanrader!

Foto: Universiteit van Amsterdam

Coba Hordijk: De Mannenknuffel

Vanaf 25 november bloggen we weer in het kader van de White Ribbon Campagne: Wat voor man wil jij zijn om gendergerelateerd geweld te voorkomen? Schrijf mee!

Hij zit in een café. Hij wacht op zijn vriend – of nee, zijn maat. Hij zit rustig op zijn telefoon te kijken en een eerste biertje te drinken. Steeds als er iemand binnen komt, kijkt hij hoopvol op: is het zijn vriend – of nee, zijn maat? Als na een paar minuten zijn maat inderdaad binnenkomt, springt hij blij op en brult hij iets door de ruimte. De twee mannen lopen met grote, zelfverzekerde passen op elkaar af. Hun armen wijd open gespreid. Als ze dan vlak voor elkaar staan, dan is die er: de mannenknuffel. De borsten knallen hard tegen elkaar op, de armen sluiten zich snel. Vlakke handen timmeren hard op ruggen. De ruggen worden behandeld alsof het stoffige deurmatten zijn die al te lang niet zijn uitgeklopt. De harde, doffe klappen zijn hoorbaar in de hele ruimte – zoals het hoort.

Dit hele spektakel duurt niet langer dan twee seconden. Intimiteit is ongemakkelijk en de harde klappen op elkaars ruggen kunnen dat maar voor beperkte tijd overstemmen. Iets langer innig in elkaars armen verzonken staan zou vragen oproepen. De verschijning moet hetero blijven. Als de twee gedaanten zich snel weer van elkaar losmaken, vullen ze de ruimte op met luide woorden, voordat dat verrekte Ongemak het kan overnemen. Snel weer zitten. De avond is gered, ondanks dat risicovolle moment dat had kunnen afglijden naar enkele seconden van intimiteit. Vanaf daar was het alleen maar bergafwaarts gegaan. Voor je het weet, ben je over je gevoelens aan het praten, en moet je misschien wel een echt volwassen gesprek over behoeften en wensenvoeren. Straks is het huilen.

De avond is gered. Er is succesvol door de nauwe straatjes van het patriarchaat gemanoeuvreerd. Er was innigheid, er was intimiteit, er was liefde. Maar niemand vond het gek. Ze kregen geen verdachtmakingen dat ze misschien wel homo zijn. Niet van anderen en ook niet van zichzelf. En dat is misschien nog wel het belangrijkste. 
Het succes zat ‘m in de vanzelfsprekendheid waarmee het stuk werd opgevoerd. Acte I: bewijs dat je een man bent. Een opvoering waarbij het hele café het publiek is en zij de acteurs, maar iedereen jury. Een opvoering die geen regisseur nodig had want de twee mannen kenden het script al uit hun hoofd. Ze hebben het al zo vaak opgevoerd.

De avond is gelukkig gered. Maar was er wel innigheid? Was er wel intimiteit, was er liefde? Is de mannenknuffel het hoogst haalbare in het nauwe spectrum van intimiteit tussen hetero mannen? Wat zegt het dat zelfs zoiets simpels als een knuffel zo beladen is met de dreiging van een beschuldiging van homoseksualiteit? En dat die dreiging genoeg is om de knuffel niet uit te breiden naar iets warmers, iets zachters?
In het theater van het patriarchaat hebben we allemaal een duidelijke rol. Maar op het moment dat je uit je rol als man stapt, kun je iets zachts doen. En op het moment dat je iets zachts doet, stap je uit je rol als man. Misschien dat daarom de mannenknuffel zo agressief is: om dat zachte dat een knuffel eigenlijk is, te compenseren met iets hards, iets mannelijks. De ergste misdaad die je namelijk kan begaan als man in het patriarchaat, is het opgeven van je mannelijkheid.
Maar dat is niet het hele verhaal. Als die knuffel zo gevaarlijk is, en luidruchtig gepaard moet gaan met agressie om de mannelijkheid intact te houden, waarom gebeurt die knuffel dan alsnog? Is het niet veel veiliger om gewoon een stevige handdruk te geven?

Was er intimiteit in de mannenknuffel tussen deze twee vrienden? Was er liefde? Ja, die was er zeker. Blijkbaar komt zelfs onder alle lagen van censuur en zelfcensuur nog die behoefte aan intimiteit naar boven kruipen, zelfs in de mannelijkste momenten onder de mannelijkste mannen. Men is bereid om de aanklacht, veroordeling en straf van de genderpolitie te riskeren. En dat is toch wel een beetje hoopvol.


Shirodj Raghoenath: Masc 4 Masc – daten als bi+ man

Vanaf 25 november bloggen we weer in het kader van de White Ribbon Campagne: Wat voor man wil jij zijn om gendergerelateerd geweld te voorkomen? Schrijf mee!

“No fems en geen handtasjes”, “Ik val alleen op echte mannen” en uiteraard “masc 4 masc”. Dit zijn allemaal uitspraken die je binnen enkele minuten kan tegenkomen als je op Grindr zit of op mannen tindert als man. Natuurlijk heeft iedereen een voorkeur voor een (bed)partner. Echter, waarom moet er altijd zo’n nadruk liggen op mannelijkheid in de datingwereld tussen mannen?

Net als bij Facebook heb je de optie om ook op de bekende datingsapps je gender en je voornaamwoorden aan te geven op je profiel. Voor mensen die niet-traditionele voornaamwoorden gebruiken is dit een uitkomst. Helaas wordt er met name op Grindr hier regelmatig de draak mee gestoken door “grapjes” of random emoji’s op deze plek achter te laten. Dat irriteert me mateloos en is het zeker een afknapper als ik dit op een datingprofiel zie.

Zelf identificeer mij als bi+/pan/queer. Deze labels gebruik ik door elkaar. Afhankelijk van de situatie en van wie mijn gesprekspartner is, gebruik ik één van deze labels. Dit is trouwens niet bijzonder, want net als ik zijn er in Nederland één miljoen mensen die zich als bi+ of een andere term onder deze grote paraplu identificeren. Voor mij gaat aantrekking niet om iemands gender(identiteit). Ik val juist op iemands persoonlijkheid, intelligentie en kwetsbaarheid. Het maakt mij dus ook niet uit hoe mannelijk iemand zich voelt, zolang diegene zich openstelt voor mij en er een wederzijdse klik is.

Uit onderzoek weten we dat mannen die zich distantiëren van masculiene normen meer te maken krijgen met afwijzing dan vrouwen die zich distantiëren van feminiene normen. De druk die een bi+man ervaart in zijn dating leven, maakt dus dat hij man gaat twijfelen aan zijn eigen mannelijkheid. Zeker op plekken waar heteroseksualiteit de norm is. Een bi+ man die een relatie en/of seks heeft met een andere man wordt als minder ‘stoer’ gezien, omdat hij niet zou voldoen aan deze heteronormatieve verwachtingen. Het is ook gemakkelijk voor een bi+ man om niet open te zijn over zijn biseksualiteit zodra hij in een hetero- of homorelatie heeft. De bi+ identiteit blijft dan vaak zowel van de binnen- als de buitenkant verstopt. Bovendien is monoseksualiteit bijna overal de norm. Monoseksueel betekent dat je exclusief op één gender valt, dus hetero, homo en lesbisch vallen hieronder. Terwijl iemand met een bi+ ervaring juist aantrekking voelt tot meerdere genders. Waar bi+ vrouwen worden geseksualiseerd door de maatschappij, wordt een bi+ man sneller gezien als een onbetrouwbare partner die eerder vreemdgaat. Voor deze mannen is hierdoor het proces om te accepteren dat zij niet monoseksueel zijn en om daarvoor uit te komen langer en ingewikkelder dan voor de meeste bi+ vrouwen.

Tot slot ervaren bi+ mannen druk van buitenaf dat hun mannelijkheid op het spel staat. Ze hebben het gevoeld dat ze “iets hebben ingeleverd op hun mannelijkheid”, waardoor de tegenreactie is om dit te compenseren. ”Je moet je wel mannelijk opstellen, als je ook op vrouwen valt!”, dat is een reactie die ik wel eens eerder mijn richting op gehoord hebt. De drang om je mannelijkheid te bewijzen tegenover potentiële vrouwelijke partners is hierdoor groter. Tevens worden bi+ mannen vaak geconfronteerd met haatreacties rondom homoseksualiteit en er wordt juist van hen verwacht (nog meer) te conformeren aan dominante masculiene normen. Dit gedrag is een overcompensatie van hun mannelijkheid. Het gevolg hiervan is dat bi+ mannen zich belemmerd voelen in hun eigen genderuitingen én seksuele expressie. Dit is ook een conclusie die getrokken wordt in het onderzoek Ik was altijd al niet standaard’ dat Rutgers en de Rijksuniversiteit Groningen op 7 oktober 2021 publiceerden.

De bi+ man staat dus onder druk. Hij moet veel bewijzen voor zichzelf en de buitenwereld, terwijl de bi+ man zich juist seksueel vrij wil voelen. Van deze snelkookpan moet dus snel wat druk af. Mijn tip: je kan pas echt van jezelf en je partner genieten, als je openstaat voor jezelf en de ander. Wees wie je bent en wees lief voor wie je liefhebt!


Harm Bult: “Hé man!”

Vanaf 25 november bloggen we weer in het kader van de White Ribbon Campagne: Wat voor man wil jij zijn om gendergerelateerd geweld te voorkomen? Schrijf mee!

Altijd als ik een onbekende man begroet dan zeg ik “Hé man!”. Een beetje stoer, maar ook geruststellend. Waarom eigenlijk? Afgelopen voorjaar stond ik erbij stil waarom ik dit altijd doe.

Als ‘man’ ben je continu jezelf aan het bewijzen ten opzichte van andere ‘mannen’. Ben je wel mannelijk genoeg: Ben je niet eigenlijk een homo? En is het erg dan als je een homo bent? Mietje? Een nicht?

Het is heel makkelijk. Een vuile opmerking is zo gemaakt: “Doe niet zo gay! Stel je niet aan! Wat loop je te zeuren? Je lijkt wel een vrouw!” En hop: daar gaat je mannelijkheid. En als je mannelijkheid weg is wat ben je dan? Dan ben je een prooi en een gemakkelijk doelwit.

Voor sommige mannen betekent dit dat ze zich dan extra willen bewijzen dat ze niet zo’n slappeling zijn. Vroeger werd dat ook wel ‘poten rammen’ genoemd. Het is een reden om fysiek of verbaal geweld te gebruiken. We gaan met z’n allen laten zien dat we vooral niet gay of vrouwelijk zijn. En wat gebeurt er dan? Juist de mensen die al in een kwetsbare positie zitten krijgen soms letterlijk een harde trap na.

En dit is een groot probleem. Door deze continue bewijsdruk die wij mannen onszelf opleggen ontkennen we een heel belangrijk onderdeel van ons zijn. Mannen kunnen soms ook emotioneel zijn. Gevoelig. Andere mannen knap vinden. En daar is helemaal niets mis mee!

En al ben je dat allemaal niet, je kunt je ook prima solidair opstellen ten opzichte van de goede zaak. Ook als hetero man mag je staan voor homorechten. Is het oké om trans personen te supporten. Mag je feminisme steunen. Je laat zien dat je staat voor een eerlijke en open wereld waarin iedereen mee kan doen. Maakt dat je minder mannelijk? Voor sommige mannen wellicht. Maar uiteindelijk moeten we er naar toe dat je ook dan gewoon mag zijn. Veilig zijn.

Terug naar “Hé man!”

Waarom roep ik dit altijd? Ik doe dit ter geruststelling. Door “Hé man!” te roepen erken ik die andere man in zijn mannelijkheid: nee ik vind je niet gay. Ik vind je niet vrouwelijk. Je bent een man, maak je geen zorgen. Eigenlijk slaat dit natuurlijk nergens op. Maar ik schep op deze manier veiligheid. Eventjes. Heel eventjes, hoef je je niet te bewijzen.

Maar daarvoor vraag ik impliciet ook wat terug. Laat je mij ook met rust? Laat je mij veilig zijn? Mag ik gewoon zijn zonder dat ik bang hoef te zijn of ik wel mannelijk genoeg ben? Zonder dat ik word uitgescholden? Dat je me gaat intimideren of uitlachen met je vriendengroep?

Eigenlijk wapper ik eventjes een witte vlag, zo voelt het eigenlijk. Door even mee te doen aan het erkennen van mannelijkheid schep ik mijn eigen veiligheid. Hierdoor kan ik gewoon naar de winkel. Stapt een andere man even opzij als ik ergens bij wil. Of ik nou wel, of niet voldoe aan het beeld van wat een mannelijke man zou zijn.


Joost Mallo

Joost Mallo: Mannen zijn helden, maar niet alle helden zijn mannen

Vanaf 25 november bloggen we weer in het kader van de White Ribbon Campagne: Wat voor man wil jij zijn om gendergerelateerd geweld te voorkomen? Schrijf mee!

Een maand mannenemancipatie. 

Exact een maand geleden, o maandag 8 november, stapte ik voor het eerst, als werknemer, het Emancipator kantoor binnen om te beginnen aan mijn droombaan. Echt bijdragen aan iets wat ik zo belangrijk vind met de talenten en kunde die ik heb. Impact maken. Mannen betere mannen maken. Bijdragen aan hun geluk, hun welzijn, hun gezondheid en daarbij aan eenieder in hun omgeving. Ik was er helemaal klaar voor. En toen maakte ik kennis met mannenemancipatie.

Help/gelukkig, ik ben een man.

“Als je het eenmaal ziet, dan blijft je het zien”, vertelde Jens van Tricht mij in mijn tweede week. Ik had net verteld hoe overweldigend ik het thema vond. Wat draait er veel om mannelijkheid in de wereld. Wat heeft mannelijkheid veel invloed op de wereld. Wat heeft mannelijkheid veel invloed op jongens en mannen, en op meiden en vrouwen, en op ieder ander. Als je eenmaal door de mannenemancipatie bril kijkt, stop je nooit meer en die bril is ver van roze.

De effecten van mannelijkheid reiken ver. Om mij heen en in mijzelf. Vrouwen die extra alert zijn als zij alleen op straat lopen of überhaupt niet alleen over straat lopen. De emotionele armoede waarin mannen opgroeien, omdat zij niet mogen huilen of goed leren te communiceren over hun emoties. Hoe mannelijkheid (en vrouwelijkheid) is verwezen in taal. Het hele ‘gay attachment trauma’. En alle andere ellende in de wereld die allemaal is te linken aan mannelijkheid.

En dan opeens realiseer je het je. Help, ik ben een man. Een homoseksuele man weliswaar, maar toch een man. Oh jee, en ik rugby ook nog. Ben ik dan een hypermasculine man? En waarom rugby ik eigenlijk? Is het het kameraadschap en dat het gewoon een fantastische sport is of is het om mijn kracht te meten met andere mannen om zo te bepalen wie de alfa is? Of compenseer ik zo mijn homoseksualiteit? Ik ben ook nog eens de aanvoerder van het Nederlandse gay team, dus wat zegt dat over mijn behoefte aan macht en waarom bij een gay team? Hoe komt mijn mannelijkheid seksueel tot uiting? En hoort dat zo? Ik doe ook aan mantelzorg voor mijn oma, dus compenseert dat weer iets? En wat zegt dat over mij? Ben ik een softie? Ik huil ook wel eens om reclames. Hoeveel procent man ben ik?

Af en toe in ieder geval honderd procent. Honderdtien procent zelfs. Als ik affectie toon op straat en wordt uitgescholden voor iets met een ziekte met iets van flikker erachter, schat ik meteen de situatie in. Kan ik die andere man(nen) aan, ja of nee? Ja? Oke. Rechtop staan. Borst vooruit. Volume op 110. “Kom eens terug en zeg het in mijn gezicht dan. Wat zei je? O, niks? Dacht dat je ******flikker zei? Kom dan.” Het helpt misschien dat ik een witte rugbyer ben van 1,94 meter en 110 kilo, want tot op heden is het nog nooit geëscaleerd. Maar wat als dat wel gebeurt? Ga ik lopen matten? Ik weet het niet. Ik weet het oprecht niet.

Het doet altijd pijn. Ook als homoseksuele man, ook van 1,94m en 110 kilo, scan je altijd je omgeving, voordat je affectie toont. Waar ben ik in welke buurt? Hoe laat is het? Is het hier veilig? Maar boven alles, wie lopen er op straat?

Doorbreek je bubbel. 

Het was weer tijd voor een demonstratie bij het Homomonument. Met vlag, met stok en al, over straat. Wachten bij het stoplicht.

“Mooie vlag, man.”

Ik kijk naar rechts, twee gastjes op een scooter. Het wordt weer tijd voor het incasseren van homofoob gedrag, dacht ik. Rechtop staan. Ik sta zowat midden op de Dam, dus hey, laat maar komen.

“Heb je ook een Marokkaanse vlag?”
“Ja man, natuurlijk heb ik er één. Die is alleen thuis, had vandaag deze even nodig.”
“Oke, man, en een Palestijnse vlag?”
“Ook thuis.”
“Lekker, man. Boks.”

Doorbreek je bubbel, lieve mensen.

Tijdens een bijeenkomst van Servicepunt Emancipatie Amsterdam vertelt Hajar Fallah over S.P.E.A.K. en over de veiligheid van moslima’s in de publieke ruimte. Tijdens de pauze vraag ik haar daarnaar. Blijkt dat moslima’s, omdat zij moslima zijn, worden geduwd, bespuugd en erger. Nooit geweten.

Doorbreek je bubbel, lieve mensen.

“Waarom mag ik een vrouw niet een compliment geven op straat?”, vraag ik een vriendin. “Omdat zij dat ziet als het begin van een potentieel gevaarlijke situatie.”

Doorbreek je bubbel, lieve mensen.

“Hoe voelt dat eigenlijk, non-binair zijn?”, aldus ik tegen een collega.

Doorbreek je bubbel, lieve mensen.

Niemand is bubbelloos. Niemand. Maar hoe ga jij met jouw bubbel om en hoe met die van de ander? Verruim je bubbel en je wordt vanzelf een held (want is dat niet wat de maatschappij uiteindelijk van iedere ‘man’ verwacht?).

Mannen zijn helden, maar niet alle helden zijn mannen. 

Heftig hè, mannenemancipatie? Intens. Groot. Breed. Complex. Ja. Dat alles. Maar ook belangrijk. Mooi. Prachtig. Geweldig.

Mannenemancipatie is geweldig, want wat brengt het veel moois. Als je eenmaal de mannenemancipatiebril op zet, kleurt die soms namelijk ook roze. Roze als je denkt aan je opa die drie weken verlof nam toen de kinderen jong waren, omdat oma net was geopereerd en hij haar zo kon ontlasten. Roze als je denkt aan Bob, Pieter, Sam en Gillian, die zo comfortabel zijn met hun eigen heteroseksualiteit, dat zij meespelen met een gay rugby team. Roze als je denkt aan twee Marokkaanse gastjes op een scooter op de Dam. Roze als je denkt aan je vader, die al je hele leven in de zorg werkt, altijd klaar staat voor zijn gezin en bij wie je probleemloos uit de kast kan komen. Roze als je denkt aan Joris, die zo comfortabel is met het delen van zijn emoties. Roze als je denkt aan je buurman met wie je gesprekken voert over de islam, relaties en homoseksualiteit. Roze als je denkt aan je broer, die jaren in het onderwijs heeft gewerkt en dolgraag huisvader zou worden. Roze als je denkt aan de groeiende hoeveelheid geëmancipeerde mannen. Roze als je denkt aan hoe het steeds ietsjes makkelijker wordt om niet te conformeren aan de heteronorm. Roze als je denkt aan jezelf, hoe goed je kan huilen, hoe zorgzaam je bent, hoe je de strijd aangaat met je bubbel en je eigen mannelijkheid en dat soms ook gewoon even laat zijn. Stuk voor stuk helden.

En dat is mijn vlammetje. Van alle mannen helden maken. Zolang wij maar blijven stilstaan bij het feit dat niet alle helden mannen zijn. Want als je geen man bent in een mannenwereld, ben je voor mij sowieso al een held(in).



Vanaf 25 november bloggen we weer in het kader van de White Ribbon Campagne: Wat voor man wil jij zijn om gendergerelateerd geweld te voorkomen? Schrijf mee!

The question hits me like a sledgehammer,
we’re standing in the kitchen and my mom
and sister are having a heated argument
about her clothing.
My sister has tied the bottom part of her shirt
into a knot and now her belly is showing.
My mom doesn’t agree with her style and
asks me “Don’t you want to grab a girl
who is dressed like this?”,
and for a while the sound of my
deafening silence is unbearable.
I am 8 years old,
I can tell she means well, but I know
my answer to that question is ‘No!’
But I don’t dare to challenge my mom;
too scared to fight authority
so I mumble something inaudible and
they continue arguing,
I don’t know how it ends.

I am only 8 years old,
but for the first time in my life
I am being complicit in
rape culture.

We’re in the boys dressing room of
the swimming pool where we have just
finished our training session.
The older boys are getting rowdy,
and the conversation turns to sex.
“Whoever is silent is still a virgin!”
one of the oldest boys exclaims.
I stare at the floor and don’t say a word
as they laugh at all the boys who are dead
silent, most of whom are still wet behind the
ears, no more than 15 years young.
I know they are wrong!
How can you make fun of kids being virgins?
And why do I feel ashamed and not them?
But instead of blaming them for messing
with our heads, I get dressed as fast as I can,
dry myself off with a towel of self-loathing,
wear my shame like clothing that fits perfectly.

I am 15 years old,
and I have just learned an important lesson
in that boys dressing room; boys will be boys.
Unless you have lots of sex, then you become
the man who won’t be made fun of anymore,
and I internalise that lesson.

I am lying on my bed with my girlfriend,
we’re making out. She wants to take it
further, I don’t; you see I’m still a virgin and
don’t feel ready yet. She insists.
And for what feels like an eternity I am
running all the scenarios in my head,
all the options, all the choices I have
in this moment; then a voice takes over…
You’re supposed to like it!
You’re supposed to like it!
You’re supposed to like it!
Dude! You’re supposed to like it!
Man up! You’re supposed to like it!
And so I man up, get undressed and we have sex.
I know should feel proud and happy in this moment,
but in truth I feel disgusted, this isn’t lust, love nor desire.
We finish, I don’t, she doesn’t either,
neither of us say a word.
It hurts to pretend.

I am 17 years old,
and I have just lost my virginity, but more
importantly, I have lost my innocence.
I have become the embodiment of
toxic masculinity.

The train station is a chaos, and it seems
that I’ll be stranded in a foreign city.
My local friend lends a hand and offers to
host me at her place, and instantly my
concerned face turns into a smile; you see
she and I, we have history.
We arrive at her apartment, have dinner with
her friends and end up in her bed.
She turns the lights off, and I put my arm
around her, pull her towards me and try to kiss her.
She pulls away, turns the lights back on and says
“Why do you grab me like that in the dark?”
She doesn’t look angry, rather empowered
in her decision to confront me,
she’s not letting this one slide.
I have nowhere to hide, I know I am guilty.
I don’t remember how I replied to her question,
as if my mind tries to hide this ugly truth,
the same way society chooses to erase
women’s identities from our history; unimportant.
We continue talking and she is teaching me an
important lesson that doesn’t register yet.
We fall asleep in her bed and the next day,
after a nice breakfast, she takes me to the
train station where we say goodbye.

I am 24 years old,
and I feel more entitled to her body
than she is to a ‘No!’.
I am 24 years old,
and I have become rape culture

It’s a cold autumn afternoon and I am waiting
at a tram stop in Amsterdam with a dozen or so people.
A few meters away I see a young man and
woman caught in what I initially thought was
a romantic act of stealing kisses.
But upon closer observation you can clearly
see that she is not feeling comfortable with
his aggressive demeanour and keeps pulling
away every time he goes in for a kiss, creating
distance whenever he pulls her towards him.
But to no avail, he is just too intimidating, too
strong, too entitled, too dominant, and so wrong.
My first instinct is to walk over, I want to tell him:
Man, your arms are armed with violence,
they are too dangerous to be anywhere near
your girlfriend; I fear for her safety.
But instead I remain just another bystander
like all the other people, all awkwardly waiting
for the tram that can’t arrive soon enough.

I am 30 years old,
and this time I am not the perpetrator,
but make no mistake; I am still guilty
of allowing rape culture to thrive.

You see,
rape culture isn’t just about men raping.

Rape culture is
men justifying sexual harassment as “just flirting”.

Rape culture is
men condoning other men’s oppressive behaviours.

Rape culture is
a joke that isn’t funny.

Rape culture is
men saying things like:
Sex sells.
I’ve never see him do anything problematic.
What was she wearing?
But not all men!

Rape culture is
debat centrum De Balie in Amsterdam giving
voice to an alleged rapist instead of the survivors.

Rape culture is
Spoken FM in the Netherlands awarding an
alleged sexual predator making rape
jokes with a spoken word award.

Rape culture is
the Netherlands only updating its outdated
and harmful sexual offense laws in 2021.

Rape culture is
thirty women attempting suicide
every day because of domestic violence,
and every week three women escaping their
abusive fate by taking their own lives.
But we men ignore these statistics
so that our count is always zero
and we can all sleep sound at night.

Rape culture is
the passive voice dominating every
conversation, every headline, every news item:
‘She was raped’, instead of ‘he raped her’.
‘The drink was spiked’, instead of ‘he spiked the drink’.
Or globally 87000 women were murdered,
instead of men murdered 87000 women.

Rape culture is
men not wanting to admit that we have
a problem with toxic masculinity.

Rape culture is
men thinking “I’m a good guy so
I am not the problem”

Rape culture is
treating consent as permanent instead of fluid.

Rape culture is
one look, one touch, one comment, no
physical distance, social media’s nipple
policy, almost every porn category.

Rape culture is silence.

And while I personally don’t know any known rapists,
I know men whose silence has become a minefield,
and every fact, every statistic, every victim’s testimony
can trigger an explosion of anger.
I know men whose hands have become
too big for their lovers’ hearts.
I know men whose words have become
poison, slowly suffocating the life
out of their lovers’ eyes.
I know men whose fingers have become
choke chains silencing their lovers’ voices.
I know men whose sense of entitlement
is bigger than their sense of responsibility.

I know myself all too well…

I am 30 years old,
and I should’ve addressed the harasser.

I am 24 years old,
I should’ve kept my hands to myself.
I should’ve asked her for consent.

I am 17 years old,
I should’ve told my girlfriend
‘I’m not ready yet to have sex, maybe
next week, maybe tomorrow,
but not today.’

I am 15 years old,
I should’ve confronted them older boys
with their macho bullshit.

I am 8 years old,
and I should’ve told my mother
‘Instead of policing my sister’s clothing,
perhaps you should be teaching me
how to behave around girls who
are dressed like that’

But I never said anything,
I remained silent,
and my silence has allowed violence
of men to grow louder in volume every day.

We, men, have to assume our responsibility,
we have to educate ourselves,
we have to look in the mirror,
we have to reflect on our behaviours.
we have to change,
we have to take action,
we can’t stay silent, we have to speak out!

Because while her
will always mean
My silence,
your silence,
our silence
will always mean


Bas Zwiers: Dichtbij

Vanaf 25 november bloggen we weer in het kader van de White Ribbon Campagne: Wat voor man wil jij zijn om gendergerelateerd geweld te voorkomen? Schrijf mee!

Soms heb je van die momenten tijdens je werk, waarbij het even heel dichtbij komt. Het besef dat je werk over jezelf gaat, over jouw eigen familie, over de mensen die je liefhebt. Zo’n moment had ik op 25 november tijdens de opening van de 16 days…. Tijdens een presentatie sloeg mijn hart even over, zakte de moed mij in de schoenen en moest ik even diep ademhalen om weer verder te kunnen gaan… Maar niet gewoon verder, met nog meer urgentie.

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik in mijn leven een extra familie om mij heen heb verzameld. Een deel van die familie heb ik op Lesbos leren kennen. Vrienden en hun kinderen die daar als vluchteling zijn aangekomen en ondertussen verder Europa in zijn getrokken, met wie ik nog altijd contact heb, van wie ik familie ben geworden.
Zo ook twee nichtjes, die mij volledig als ‘Oom Bas’ hebben geadopteerd. Sinds 2016 heb ik ze zien opgroeien van kinderen tot tienermeiden. In die jaren was ik regelmatig bezorgd over hun lot als vluchteling in Europa. Eerst het gebrek aan zorg, basisveiligheid en onderwijs in Lesbos. Later de situatie en onzekerheid in Athene. Maar nu ze al een paar jaar in Berlijn wonen, met goede zorg en ze het fantastisch doen op de middelbare school, maak ik me minder zorgen.
Tot 25 november 2021 dan….

Zoals gezegd verzorgde ik die ochtend een presentatie voor de start van de 16 dagen van activisme tegen gendergerelateerd geweld. Hierbij hadden we het natuurlijk ook over de cijfers over geweld tegen meisjes en vrouwen. Hiervoor startten we met een quiz over deze cijfers, waarbij we even stil stonden bij elke categorie. Om de cijfers concreter te laten voelen zeg ik dan bijvoorbeeld: ‘Denk eens terug aan een feestje met je familie; hoeveel van de vrouwen in jouw familie hebben dit dus mogelijk meegemaakt?’

Bij de vraag ‘hoeveel procent van de vrouwen heeft sinds haar 15 te maken gehad met fysiek of seksueel geweld’. Raakte ik even in de war. Mijn twee nichtjes in Berlijn. 15 en 16 jaar oud. Deze vraag gaat ook over hun ervaringen. Over wat zij als (jonge) vrouw al hebben meegemaakt of nog gaan meemaken. Hun kwetsbaarheid, nu niet meer zozeer omdat ze vluchtelingen zijn, maar omdat ze vrouw zijn. Ik was de draad kwijt, voelde een rilling over mijn rug en voelde dat ik verder moest.

Maar het moment liet me niet los. Hoe kan ik hen beschermen? Is het mijn rol om hen te beschermen? Is dat überhaupt mogelijk als zij in Berlijn wonen? En zou dat überhaupt mogelijk zijn als ik om de hoek zou wonen? Wat is mijn rol? Hoe kan ik er als man voor hen zijn?

Diezelfde dag deelde ik op Instagram een post die langskwam, over het passieve taalgebruik rondom gendergerelateerd geweld. Hoe we het hebben over ‘Een vrouw is verkracht’, in plaats van ‘ Een man heeft een vrouw verkracht’. Hoe we daarmee de focus op de rol van vrouwen leggen. Dat dit ook de reden is dat er dan vragen worden gesteld zoals ‘Maar wat droeg ze dan?’, ‘Waarom was ze daar dan ook?’, ‘Wat had ze gezegd?’. Allerlei vormen van ‘victim blaming’. Vragen die niet alleen door de maatschappij aan slachtoffers worden gesteld. Maar vragen die veelal worden geïnternaliseerd, waardoor veel vrouwen hun ervaringen voor zichzelf houden, uit schaamte, uit angst voor de reacties vanuit hun omgeving, omdat zij denken dat ze de enige zijn die dit mee hebben gemaakt.

Geheel toevallig reageerde mijn nichtje op mijn post. Dat ze het op school bij Duits net hadden over actief en passief taalgebruik. En ik was me bewust dat dit mijn kans was om het gesprek met haar te openen. Ik vroeg of ze ook de inhoud snapte en ik kon haar meegeven dat als er ook maar ooit een jongen een opmerking zou maken, aan haar zou zitten, haar lastig zou vallen of nog iets ergers zou doen. Dat dat in ieder geval nooit haar schuld is. Dat ze daar altijd met mij over kan en mag praten, omdat ik van haar houd. En dat ze zich nooit ergens over hoeft te schamen.
Want dit is in ieder geval iets dat ik als man en als medestander kan doen en haar kan bieden. Het taboe doorbreken. Helaas kan ik niet voorkomen dat haar of haar zusje iets overkomt. Maar ik kan er wel zijn als er iets zou gebeuren, zodat zij er niet mee hoeft te blijven lopen, het niet alleen hoeft te verwerken en er niet alleen voor komt te staan.
In mijn werk heb ik de afgelopen jaren veel gesprekken gehad met vrouwen over geweld en over de impact die dat geweld op hun leven gehad heeft. Maar ook over het zwijgen daarna en hoeveel meer pijn dat heeft veroorzaakt.

Mijn nichtje reageerde dat ze de tekst begreep en dat ze blij is met mij te kunnen praten ….
Hierdoor voel ik nog meer urgentie om mijn werk te doen, om met jongens en mannen in gesprek te gaan over dit thema. Met als motivatie dat ik zo ook bijdraag aan de veiligheid van mijn nichtjes in Berlijn.

Nu ik dit schrijf voel ik weer de onrust in mijn lichaam. Ik hoop zo dat dat gesprek nooit nodig zal zijn… Maar als het moment komt, dan zal ik er voor hun zijn. Dat is de adoptie-oom die ik voor hen wil zijn.