MenEngage at the Gender Equality Index Conference 2019

On October 15, the new Gender Equality Index was presented at a conference in Brussels. The biannual index provides data on gender equality in EU countries on six topics: work, money, knowledge, time, power, health, violence and, working through and overarching all those, intersecting inequalities. In every edition, countries are scored between 0 and 100 on all these topics, and thus the progress of gender equality in the EU is made visible.

Find all graphs and figures here.

In 2019, the special focus of the Index and the conference was work-life balance, analyzing the opportunities of men and women regarding parental leave, access to and use of child and other care services, transport and commute, and flexible work arrangements.

At the conference we were happy to hear many people on stage calling for the involvement of men and masculinities in treating these issues, and for solutions targeted at the root of the problems we are facing – for instance in city planning and public transport, where we do of course need to protect women and lgbtqia+ people from harassment but even more pressingly need to address the origin of men’s violence.

Furthermore, it has been made clear that equality need not always be reached by making women change their ways to adjust to men’s standards and situations. This not only goes for the glass ceiling, but also, for instance, in the gendered division of daily commute, with men travelling by car more often and women using more public transport. This needs not necessarily be cured by encouraging more women to travel by car: when taking other issues into account, in this case the climate crisis, the wiser choice would be to encourage men to use public transport.

From this year on, an Index will be presented every year, so in a year we will hopefully receive more data on the situation of lgbtqia+ people and Roma and Muslim women, among others. We sure hope that the call for thorough transformation of gender norms and stereotypes, men’s active involvement in gender equality issues, and an overall intersectional approach has been heard by policy makers on all levels.

Vincent Duindam: Gender en spiritualiteit: de ultieme deconstructie

Halverwege de jaren 80 publiceerde ik mijn eerste stukje over gender. Het was een bespreking van Gerda de Bruijn’s boek “Vrijen met een man, kan dat dan?” Ik vond het een sympathiek, mooi en praktisch boek. Mannen leren ‘blauw’ (instrumenteel, agency) te handelen en te voelen en vrouwen ‘roze’ (expressief, communion). Daarbij besteed je uit aan de andere sexe wat je zelf niet hebt kunnen/mogen ontwikkelen.

Dat leidt natuurlijk tot allerlei problemen in relaties. En het boek spitst zich toe op de sexuele relatie. Dat vond ik een mooi model, maar het ging me niet diep genoeg. Onder de aangeleerde eigenschappen en gedragingen zit immers nog je genderidentiteit. Dus het gaat dieper en is lastiger te veranderen.

Op dat moment was ik bezig aan een proefschrift over Nancy Chodorow. En zij liet zien dat een ‘traditionele’ rolverdeling (vader vooral bezig met betaalde arbeid, moeder vooral met de zorg) leidde tot ‘geslachtsspecifieke identiteiten’. Mannen met rigide egogrenzen en vrouwen met permeabele egogrenzen – om er een highlight uit te pikken. Genderverschillen kunnen dus deels herleid worden tot opvoeding, ontwikkeling, socialisatie, etc. Ondertussen woedde en woedt nog steeds het nature/nurturedebat.

Misschien zit het nóg wel dieper: biologische verschillen met wellicht een evolutionaire basis, andere hormoonspiegels, andere brein structuren, etc. Ik heb er altijd op gewezen dat geen orgaan zo complex en flexibel is als het menselijk brein, dat lichaam en psyche elkaar wederzijds beïnvloeden. En dat de verschillen tussen vrouwen onderling en mannen onderling groter zijn dan gemiddelde sexeverschillen. Met de vergrote zichtbaarheid van de transgender community is dit nog duidelijker geworden.

En waar sta ik nu? Hou je vast. Aan Eckhart Tolle ontleen ik het begrippenpaar: ‘form identity’ en ‘essence identity’. Je vormidentiteit is de meer oppervlakkige identiteit: je gedachten over jezelf, je gevoelens, en ook je lichaam en je lichamelijke ervaringen. De psycholoog-in-mij krijgt hier hoofpijn van. Want: op de eerste plaats is dit allemaal niet oppervlakkig. En op de tweede plaats: wat bestaat er anders dan: gedachten, gevoelens en lichaam? Niets, toch? Of?

“Essence identity” is volgens Tolle je diepste identiteit, de verticale dimensie, de stilte, de bron, de diepte, de verbondenheid. Dat is wie je eigenlijk bent. Dat kun je je realiseren op het moment dat het lawaai van je gedachten even ophoudt. Daar hoef je geen verhalen aan jezelf of over jezelf te vertellen. Dan ken je jezelf door jezelf te zijn. Mijn conclusie, en deze vind je ook in De Bhagavad Gītā en Dhammapada, maar ik haal nu een ander boek aan is: Op die plek “is geen man, geen vrouw, …”

Kortom, de ultieme deconstructie van gender/sexe.

Rachel Ploem: “When we engage men as part of the solution, it becomes a different journey”

This blog, written by our ambassador Rachel Ploem, was previously published by Rutgers here.

Equitable, non-violent and caring forms of manhood

After twelve and a half years, Technical Advisor on Gender and SRHR, Rachel Ploem, is leaving Rutgers. Throughout her time at the organisation, the combination of women’s rights and the positive engagement of men and boys was at the heart of her work, leading not only to shifts for the people she worked with, but also to Rutgers itself. Now, against the backdrop of the #MeToo movement and rising conservatism, she reflects.

“It all started in 2007”, Rachel begins. “Women’s organisations in Indonesia and South Africa articulated an urgent call to us. Their female clients, survivors of domestic violence, said loud and clear: ‘It is not the relationship that has to end; it is the violence that should stop. Please, start working with our men!’ For Rutgers and me personally, it marked the beginning of a new journey with major mind shifts and unforeseen opportunities.”

The first MenEngage Symposium took place in July 2009, in Rio de Janeiro, Brazil. About her participation, Rachel says: “We just wanted to check whether we were on the right track in our development of a counselling programme for violent men. Over 350 organisations from all over the world had the same question. How could the negative impact of hegemonic masculinities be transformed to more equitable, non-violent and caring forms of manhood?

“What struck me was the absence of Dutch representation”, continues Rachel. “The Netherlands is usually quite visible when it comes to sexual and women’s rights. The Dutch are without a doubt pioneers in this field. However, it seemed the ‘rule of the restrictive head start’ had started to apply to us here. As historical frontrunners in the field, we had perhaps become less open towards innovative insights and approaches from elsewhere.”

Toolkit for men

Together with Rifka Annisa and the Women’s Crisis Centre Bengkulu, two organisations from Indonesia, and Mosaic from South Africa, Rutgers finalised an intervention for male perpetrators: Toolkit for Men: male counselling in the context of intimate partner violence.This toolkit was identified as the most systematically developed counselling programme for perpetrators, and was awarded the PSO Award for Innovation.

“We learned that only counselling men and couples, without fundamental and structural shifts in culture, society and behaviour, would not lead to sufficient change”, explains Rachel. “So, we developed a new programme, together with Promundo in the US.” MenCare+: engaging men in a four-country initiative, ran from 2012-2015 and focused on engaging young men and fathers in SRHR and pre- and postnatal care in Brazil, Indonesia, Rwanda, and South Africa.”

Boost at home

Fatherhood was used as a ‘tipping point’ to work with men on issues, that for a long time were considered  purely women’s affairs. And indeed, MenCare+’s results were encouraging. We saw improved communication, an increase in uptake of contraceptives, involvement of fathers in childcare, reduction of GBV and increased happiness.”

By linking the MenCare+ programme to the Global Fatherhood Campaign, it boosted the Netherlands as well. “We had started a ‘reversed learning process’. Successful advocacy and public campaigning resulted in an extension of paternity leave from two days to five days from January 2019 and an extra extension, up to 6 weeks, from July 2020 onwards. It also triggered the Dutch Ministry of Education to ask: what about Dutch men?” Rutgers developed ‘Beat the Macho’ and ‘Lefgozers’ together with Movisie. “This followed a similar approach as to MenCare+. Young men were offered safe spaces, free from peer pressure, to question what manhood means to them. ‘Be yourself’ became their new mantra.”

“Sexual relationships change significantly when men and women leave behind their perceptions on gender. It means you start investigating, discovering and questioning, as roles are no longer fixed.” – Participant Gender-transformative Approach Training, Bangladesh

Prevention+

At the start of 2016, MenCare+ was followed by Prevention+: men and women ending gender-based violence. Rachel: “If this problem is to end, underlying harmful cultural norms and values should be addressed, and boys and men must be engaged. Opening up for working with men on gender issues in a positive way, starts with self-reflection and becoming aware of your own biases. In an organisation with its roots in feminism, it wasn’t always plain sailing to overcome deep-rooted gender biases and resistance.”

“Violent realities are complex. By looking at both men and women as ‘gendered’, and by acknowledging that both can be victims, as well as perpetrators, we can get a better understanding of people’s experiences. It helps create more effective strategies in terms of prevention and access to services. It is important to frame men as part of the solution, instead of part of the problem, without undermining women’s safety and empowerment. Then it becomes a different journey, a change process that both boys and men, girls and women can profit from.”

The Prevention+ programme is centred around the ‘Gender-transformative Approach’. This way of working aims to free all people from power inequalities and restrictive gender and sexual norms, at all levels of society. “We’ve now adopted this as a cross-cutting part of all international work at Rutgers. A toolkit was developed and master trainers strengthen the approach around the world.”

Message of zero tolerance

“While we were working hard on implementing our programmes, a historical moment took place in October 2017”, continues Rachel. “Famous Hollywood producer, Harvey Weinstein, was accused of sexual and power abuse. The world was awakened by #MeToo. Millions of women and a few men, broke the silence and started sharing their own experiences with harassment and rape, committed by well-known powerful male figures, and by many more ‘invisible’ men. The message is clear: zero tolerance to sexual violence, harassment and sexism!”

“This time, more than ever, boys and men are actively triggered to listen to the stories of women, and to take a stand against other men who are harassing and perpetrating male chauvinism and misogyny towards women, and other men”, says Rachel. “#MeToo positioned sexual violence back into the public debate. It is about power and abuse within the social order that maintains abuse.”

“The real barrier is religious interpretation. We have to promote the humanistic interpretation of religion.” – Musdah Mulia, Indonesia, participant in a religious leaders learning event

New Strategic Alliances

At that same time there is reason for less optimism. “A rising conservatism goes along with a tendency to turn away from universal human rights towards more dogmatic beliefs. The impact of this shift has disproportionate consequences for girls and women. It limits their sexual rights, and entails a  reinforcement of male hierarchy affecting boys and men as well. People with diverse sexual and gender identities are pushed into the margins”, says Rachel. “It urges for critical (self)-reflection, debate and dialogue. Questions like the connection between toxic masculine behaviour and feelings of meaninglessness, detachment and the lack of prospects are raised. New strategic alliances need to be formed.”

As one of her last big events at Rutgers, Rachel organised a learning event with leaders from different religious communities, governments and civil society organisations from nine countries. A special moment was a dialogue with (H)echt Verbonden, a Rotterdam-based initiative that also deals with breaking harmful cultural practices in partnership with religious leaders, government and survivors of violence.

Here, we saw what Rachel stood for in her career at Rutgers. The promotion of equal and non-violent (sexual) relationships in societies based on openness, inclusiveness and diversity. “More than ever we need to engage boys and men in changing a system and a culture rooted in centuries of male supremacy, together with girls and women. It is about creating new space for all, to be human!”

MenEngage Europe updates

Er zijn een aantal interessante ontwikkelingen aan de gang bij MenEngage Europe. Op het moment zijn we bezig met het afronden van een profielen bestand van al onze leden, bijna 70 totaal! In dit document kunnen leden contact informatie van elkaar vinden, de missie, visie, werkgebieden en focus thema’s. Op deze manier krijgen we als MenEngage Europe een mooi overzicht van wie onze leden zijn en wat ze doen!

Verder organiseert MÄN uit Zweden (een van de MenEngage Europe leden) in mei een study visit in Stockholm over geweldspreventie. Ook andere leden van MenEngage Europe zullen hierbij aanwezig zijn om ervaringen te delen en met elkaar in discussie te gaan over mannelijk geweld tegen vrouwen en geweldspreventie; wat zijn de ‘learned lessons’ en hoe kunnen we onze kennis en netwerken met betrekking tot geweldspreventie verbreden?

MenEngage Europe is ook bezig met het maken van een brochure voor financiers, vrouwenrechten organisaties en andere geïnteresseerden in het betrekken van mannen en jongens in gendergelijkheid. Leden kunnen input geven voor een word cloud door aan te geven welke woorden in hun opkomen als ze aan MenEngage denken.

Tot slot worden ook onze communicatie kanalen ontwikkeld. Zo hebben we een ‘members only’ Facebook groep aangemaakt, maar zijn we nog steeds ook voor iedereen bereikbaar op onze Facebook pagina en de publieke Facebook groep. Join us!

What men can do every day in advancing gender equality

Although International Women’s Day took place on March 8, Kevin believes it should be International Women’s Day every day as long as inequality, sexism and oppression is still real.

We men need to be better, so much better than we have been thus far, if we’re serious about gender parity. The reality is that we are so ridiculously far behind on anywhere near gender parity. Meaning us men have to take responsibility for closing the gap!

Part of the problem is that not enough men are actively working on a better-balanced world. We men cannot stand on the sideline and wait for women to advance the women’s agenda. We are the ones who hold power, we are the ones who have created a system that gives men power, we are the ones who stay in power, and we are the ones who need to share that power.

So to honor #IWD 2019, here’s a list of everyday things (in random order) we men can do in order not just to be a feminist in thoughts, but to be a feminist in actions…

1. REFLECT ON YOUR BIASES & BEHAVIOUR
Let’s start with a really hard one. Even the most well-intentioned men cannot escape biases that have been shaped through a centuries’ old patriarchy. Chances are, no matter how much we claim to be pro-equality, our actions and inactions have probably led and are at times leading to a worsening of the status quo.

In the fight for gender equality, it’s not the openly sexist that are the biggest obstacle. The biggest obstacle in the fight for equality are men who call themselves feminist and promoters of equality, unaware how their behaviors are contributing to more inequality.

Honestly reflect on, as a starting point, these questions:
-How have, and are my behaviors limiting women? (E.g. not speaking out when seeing sexism, interrupting women more often than interrupting men)
-How are my compliments, no matter how well-intentioned, perhaps contributing to sexism? (E.g. complimenting women on their looks, while complimenting men on their skills)
-What do I believe about domestic work division? Do my actions support equal opportunity at home.

2. ADMIT GUILT & CHANGE THE NARRATIVE
Great to see many men appreciating women today, and many men saying that sexism is bad. It’s not as if women haven’t been saying this for forever (sarcasm).

So many men teach the talk, and preach the walk, but refuse to look in the mirror. If all you have to say is “Sexism is bad” and “I appreciate you women”, then you’re not contributing to a different narrative.

We men have to change our narrative, among us men, and in today’s society. And it starts with looking in the mirror and admitting guilt, admitting our privilege. Just because we admit guilt, doesn’t mean we’re bad people, but it means that we can start using our privilege in much more powerful ways.

If you’re serious in advancing gender parity, then use today to have an honest look in the mirror!! Here are some prompts to get you started:

-Think about how action and inaction are choices in either disrupting or keeping alive inequality. Then think about times when you took action to contribute to equality, and moments when you have failed to take action and inadvertently contributed to inequality.
-Think back to the moment in your life that you became aware that gender inequality is real. How did you behave before that moment? How did you behave after that realization?
-What negative thoughts/beliefs/stereotypes did you hold about women? And why? What made you change your beliefs?
-Reflect on all the ways you are benefiting from being a man in today’s society.

3. LISTEN
Women are too often ignored, interrupted and not taken seriously. We men need to listen more and better, listen to women opening up about sexism and abuse, listen to women who share ideas at work, listen to women who call us out when we’re being sexist, listen to women; period.

At work we men interrupt women more frequently than other men, it’s called ‘mansplaining’, and it’s rooted in a bias that we think we know better. Women sharing ideas at work are often overlooked and ignored. If we don’t start listening better, we’re not helping women advance; we’re not learning anything about the patriarchy and sexism.

It’s very simply, in our daily interactions, we men can shut up and listen.

This also means, don’t compare your male privileged experience when women speak about the discrimination they face, don’t say things like “I grew up poor”, “I get discriminated for being short”, just don’t! Making it about you stops any constructive conversation from happening, resist the urge and listen.

4. BE AN EQUAL PARTNER AT HOME
One of the biggest unaddressed barriers for women to advance in the workplace is how we treat domestic responsibilities. Around the world women are taking on more (full-time jobs) while still running the majority of domestic responsibilities.

If we men are serious about helping women advance, we need to take on more responsibility at home, we need to share in the work that goes in to managing a household. We cannot expect women to hold a full-time job at work and at home, while we are only holding a full-time job at work.

Having grown up in a family where as a kid I was expected to help out with household responsibilities, I know how much time it takes. And I also know how easy it is to fall into old patterns of thinking that dictate women will take care of it.

Equality, gender parity, equal opportunity, all need to be addressed everywhere; not just at work.

5. EDUCATE YOURSELF
Women already face discrimination everywhere, at work, at home, out on the streets, public places… And on top of that they also face the burden of having to educate men who continue to be baffled by the experience’s women face every day. Don’t be that man who puts that extra burden on women, don’t be that man who thinks he knows everything about sexism when in truth you don’t know shit. Instead educate yourself. If you are serious about wanting to advance the women’s agenda, then start reading more about sexism, patriarchy, everyday gender discrimination.

If you don’t know where to start, let me suggest some books I’ve read and found confronting and insightful:

-Drop the ball – Tiffany Dufu
-The end of men – Hanna Roisin
-The descent of man – Greyson Perry
-The war on women – Sue Lloyd-Roberts
-We should all be feminists – Chimanda Ngozi Adichie
-The Paula principle – Tom Schuller
-Women & power – Mary Beard
-The good immigrant – Nikesh Shukla
-Why I’m no longer talking to white people about race – Reni Eddo-Lodge
-White fragility – Robin DiAngelo
-Misogynation – Laura Bates
-Everyday sexsim – Laura Bates
-Men explain things to me – Rebecca Solnit
-Poetry by: Andrea Gibson, Rupi Kaur, Guante, Rachel Wiley

6. SPEAK OUT
Whenever you see sexism happening, speak out!! I know it’s fucking difficult to do so, because I often fail at this, and yet, I need to speak out more if I am serious about gender parity.

Silence always sides with the oppressor.
Taking a neutral stance always supports the oppressor.
Not saying anything because it doesn’t affect you empowers the oppressor.

We cannot claim to be pro-equality, and as soon as we see sexism happen turn a blind eye. A sexist joke isn’t innocent; it confirms a system of oppression.

7. BE MINDFUL OF LANGUAGE
Language shapes our reality. And our language is pro-male oriented. We easily say things like:
“You’re a pussy”
“You fight like a girl”
“Grow a pair” or “You’ve got balls”

And that’s just three examples of a sickening amount language that suggest male qualities to be superior over female qualities.

Our language subconsciously shapes our attitude, our beliefs, and our way of looking at the world. We need to choose our words more carefully if we want it to represent a more just, fair, and equal world for women.

8. GET IN TOUCH WITH & EXPRESS YOUR FEELINGS
That men are less emotional than women is a narrative we keep telling ourselves without challenging this. As babies we never knew that there’s a different way we have to go about feelings, but while growing up we are bombarded with messages that shape our beliefs…

‘Man up!’
‘Feelings are for pussies’
‘Don’t be so gay’
‘Real men don’t cry’

As babies, we men cried, we screamed, we made sure we expressed our needs in whatever way we were capable of. The fact that we live in a society that keeps telling men to hold back their feelings is a big obstacle in gender equality. As much as gender discrimination might be considered a women’s issue, it’s very much a men’s issue too, or better said; a society’s issue.

If we can allow ourselves to be more vulnerable, allow ourselves to open up about all the toxic ways our society is negatively affecting men’s mental and emotional health, we will contribute to breaking down the patriarchy, and in doing so, allow women to thrive as well as men to stay healthy.

9. SPONSOR WOMEN
When we are asked to recommend people, it’s easy to immediately think of men, as we men are over-represented in many areas of life. So next time if you’re asked to suggest a good MC, speaker for an event, Team Leader, coach, scientist, author, poet etc. instead of immediately going to your go-to list of men, take a conscious moment and think of women you could suggest. One problem in women advancing is when we don’t give them the exposure; it’s double hard for women to advance.

So, let’s become active advocates of women role models, because they are there!!

10. BE MINDFUL OF THE SPACE YOU TAKE

Whether it’s physical or verbal. Men are often socialized to take the lead, be outspoken, grab the spotlights. Women take less space, so share the space fairly. Women, for various reasons, are more likely to have their contributions minimized or ignored. By promoting women’s contributions and giving credit, men can use their privileges to take women’s contributions more visible in order to amplify women’s voices.

11. DEMAND CHANGE FROM YOUR EMPLOYER
When Ashton Kutcher wrote on social media that it’s ridiculous that male bathrooms didn’t have a diaper change area, and he challenged the biased architecture, some major companies took this to heart and immediately made work of it. Because men tend to be heard more loudly and seriously than women (see section 1), we men have a lot of power in shaping the agendas of the organizations we work for.

Let’s use our voices to actively call for our employers to be serious about equal opportunity.

12. TRULY APOLOGISE
We men will screw up; often this will happen not because we want to, simply because we are not aware of our biases. If we are lucky there will be women (or men) who will call us out on our mistakes. Let’s change this idea of ‘Being a man’ to mean that we take full responsibility, meaning that we truly apologize. Not those fake apologies where we still point fingers and run away from responsibility, but real apologies.

“I am sorry that I behaved in ways that hurt you, for not realizing my sexist biases and behaviors, you should expect better from me and I will educate myself so that I prevent this from happening in the future! What can I do right now to make this better?”

instead of

“I am sorry for my behavior, but I grew up in an age where this was the norm”
This is bullshit as we don’t take responsibility and in fact turn ourselves into a victim by blaming society for your behavior.

13. ASK QUESTIONS
And finally, we men can ask more questions to women.

Questions to better understand their challenges.
Questions to better understand our responsibility.
Questions to better understand our biases.
Questions to better understand how we can be an ally in the fight for equality.

Mannen, stop geweld tegen vrouwen

Mannen, stop geweld tegen vrouwen

Vandaag is het Internationale Vrouwendag en dus een goede gelegenheid om mannen aan te spreken op hun rol als het gaat om geweld tegen vrouwen. De daders van geweld tegen vrouwen zijn namelijk vrijwel altijd mannen. Als we geweld tegen vrouwen willen stoppen dan is het noodzakelijk dat mannen de verantwoordelijkheid nemen om zichzelf te emanciperen.

Uit onderzoek van European Union Agency for Fundamental Rights blijkt dat 45% van de vrouwen in Nederland ooit fysiek en/of seksueel geweld heeft meegemaakt. Bijna driekwart is ooit seksueel geïntimideerd en één op de tien vrouwen is verkracht. Opvallend is dat de eigen woonomgeving vaak de meest onveilige plek is voor vrouwen: zo is één op de vijf vrouwen ooit fysiek mishandeld door een partner of ex-partner.

Deze cijfers zijn nog maar het topje van de ijsberg. Vrouwen in gemarginaliseerde posities, zoals trans vrouwen, vrouwen met een beperking, sekswerkers en ongedocumenteerde vrouwen, hebben nog vaker te maken met geweld. Ook buiten Nederland is er sprake van geweld tegen vrouwen. Denk bijvoorbeeld aan de honderdduizenden vrouwen die zijn verkracht in oorlogsgebieden. Of de 200 miljoen vrouwen die slachtoffer zijn van vrouwelijke genitale verminking.

Het patriarchaat

Geweld tegen vrouwen is een wereldwijd probleem en het uit zich in verschillende culturen op verschillende manieren. Maar het systeem dat hieraan ten grondslag ligt is het patriarchaat. In de woorden van bell hooks:

“Patriarchy is a political-social system that insists that males are inherently dominating, superior to everything and everyone deemed weak, especially females, and endowed with the right to dominate and rule over the weak and to maintain that dominance through various forms of psychological terrorism and violence.”

Het patriarchaat vertelt mannen dat zij sterk moeten zijn, dat ze hun gevoelens moeten onderdrukken om ‘echte’ mannen te kunnen zijn. Want echte mannen huilen niet. Het is deze patriarchale invulling van het concept van mannelijkheid dat ten grondslag ligt aan veel ellende die zich afspeelt in deze wereld. De patriarchale man die niet in contact staat met zijn gevoelsleven weet namelijk niet beter dan problemen op te lossen met agressie of geweld. Dat uit zich in repressie, onderdrukking en marginalisering. Op microniveau vertaalt zich dat naar onder andere verbaal, emotioneel en fysiek geweld en op macroniveau naar geweld met wapens, bommen en oorlogen.

Vrouwen zijn vaak slachtoffer van dit geweld. Maar niet alleen vrouwen zijn het slachtoffer van het patriarchaat, het gaat ook om non-binaire personen, trans mannen, homoseksuele mannen, feminiene mannen en eigenlijk iedereen die niet voldoet aan het ‘perfecte’ beeld van de sterke slimme witte blonde heteroseksuele cis man met blauwe ogen. Maar zelfs deze ‘perfecte’ man wordt onderdrukt door het patriarchaat. Want ook hij mag niet praten over zijn gevoel of uiting geven aan zijn ‘feminiene’ kanten in deze patriarchale samenleving.

Verantwoordelijkheid van mannen

Het patriarchaat onderdrukt zowel vrouwen als mannen en beiden houden dit systeem in stand. Maar het zijn altijd al mannen geweest die vrouwen, maar ook andere mannen, het meeste geweld aandoen. Wat dat betreft ligt er dan ook hoofdzakelijk een verantwoordelijkheid bij mannen om hier verandering in te brengen. Die verandering is hard nodig. Want als ik een blik op de wereld om ons heen werp dan lijkt de macht van het patriarchaat alleen maar toe te nemen.

De seksist met de meeste macht is natuurlijk Donald “Grab Them By The Pussy” Trump. Maar ook in Brazilië is een misogynist president geworden. Jair Bolsonaro staat bekend om zijn seksistische uitspraken, waaronder ook de boodschap aan een vrouwelijke volksvertegenwoordiger dat hij haar niet zou verkrachten omdat ze te lelijk zou zijn. Hier in Nederland hebben we Thierry Baudet, die beweert dat vrouwen willen dat je hun nee niet accepteert en dat vrouwen het liefst overrompeld, overheerst en overmand willen worden. Deze politieke figuren zijn het boegbeeld van een groeiende beweging van verongelijkte mannen die het feminisme aanwijzen als de oorzaak van alle ellende in hun leven.

Het moge duidelijk zijn dat ik denk dat feminisme juist de oplossing is voor de problemen van deze mannen. Het is juist de patriarchale mannelijkheid die deze mannen proberen te verdedigen die de oorzaak vormt van hun problemen. Patriarchale mannelijkheid met haar focus op competitie gaat immers hand in hand met het kapitalisme dat ten grondslag ligt aan de kwetsbare economische positie van gros van deze boze mannen.

Tijd voor verandering

Mannen, het is tijd om in actie te komen. Het is tijd dat wij een halt toeroepen aan geweld tegen vrouwen. Daarvoor is het noodzakelijk dat wij een kritische blik werpen op onze eigen positie in deze samenleving. Wij moeten ons eigen denken en handelen veranderen als we willen dat de wereld veranderd. Het is tijd dat wij onszelf losmaken van patriarchale mannelijkheid. Het is tijd dat wij op een andere manier invulling gaan geven aan mannelijkheid.

Laten we aan onszelf werken. Laten we eigenschappen zoals zorgzaamheid en kwetsbaarheid omarmen. Laten we onze gevoelens erkennen en erover praten. Laten we compassievol, liefdevol en empathisch zijn. Laten we luisteren naar wat vrouwen zeggen en lezen wat vrouwen schrijven. Laten we vrouwen serieus nemen en ruimte maken zodat vrouwen gehoord worden en in plaats van dat wij zelf het woord nemen. Laten we nooit stilzwijgend toekijken als vrouwen worden aangevallen op straat. Laten we elkaar aanspreken als we zien dat men zich schuldig maakt aan seksisme. Laten we ons aansluiten als bondgenoten bij vrouwen die leiding nemen. Laten we solidariteit tonen met alle vrouwen wereldwijd door morgen mee te lopen met de Women’s March in Amsterdam!

Vrouwendagspecial: Vincent Duindam over veertig jaar in de wereld van feminisme

Dit jaar ben ik 40 jaar actief in de wereld van feminisme en emancipatie. Mijn onderzoeksmateriaal over mannen, feminisme en vaders is onlangs opgenomen in het Internationaal Archief van de Vrouwenbeweging. IIAV/Atria in Amsterdam. Tevens werd ik opa. En net zoals ik jaren (samen) voor onze meiden zorgde, heb ik nu op vrijdag de zorg voor Noah.

Een goed moment om terug te blikken. En om vooruit te blikken! Wat is er eigenlijk veranderd in deze periode –en wat niet? Waar liggen de uitdagingen van deze tijd? Wat zie ik op dit moment bij mijn studenten aan de UU? In mijn werk heb ik altijd psychologie en sociologie gecombineerd. De laatste jaren combineer ik dit óók met levenskunst/mindfulness. Niet alleen vrijer t.o.v. genderrollen. Vrijer t.o.v. alle rollen en verwachtingen. Dé remedie tegen burn-out. In onderstaande 10 stellingen heb ik dit samengevat.

1. Er is veel veranderd, veel hetzelfde gebleven. In het kort: de levens van vrouwen zijn veel meer veranderd dan de levens van mannen. Vrouwen en betaalde arbeid is nu de norm, de regel, de vanzelfsprekendheid. Dat is sterk veranderd. De levens van mannen zijn veel minder veranderd. Zorg neemt relatief een minder grote plaats in in hun leven.

2. Als je iets wilt zeggen over sexe/gender, mannen/vrouwen, maak dan steeds de vergelijking met sociale klassen en etnische groepen. Dan zie je wat er kan veranderen en hoe –en wat lastiger is; juridisch: expliciete discriminatie, tot en met vastgeroeste gewoonten. Verkrachting binnen het huwelijk ‘bestond’ juridisch niet voor 1991. En natuurlijk stemrecht, ontslagen worden als je ging trouwen, etc.

3. Veel verschillen zijn sociaal-cultureel-psychologisch, maar daarmee niet speciaal ‘makkelijker te veranderen’. Het roept (bij sommige mensen) angst op, als mannen geen mannen meer kunnen zijn (wat dat dan ook moge betekenen), vrouwen geen vrouwen, als het huwelijk niet langer alleen voor hetero’s is, etc. Dan zie je dezelfde sentimenten als bij, bv., de zwarte pieten discussie.
https://www.youtube.com/watch?v=7K50UstKfJM (All In The Family Intro)

4. Homofobie is een belangrijk thema. Heeft ook met 3. (hierboven) te maken. Angst.

5. Gender is eigenlijk een ‘sociale maskerade’. Maar rollen zijn niet oppervlakkig. Het zit vaak diep. Het is geïnternaliseerd. Shakespeare wees hier al zeer eloquent op. En Goffman baseerde er een heel complete en prachtige sociologische benadering op.

6. Macht. Als de machtsverschillen tussen mannen en vrouwen afnemen, zal (sexueel) geweld ook afnemen. Je ziet dit ook bij mannen onderling. “Kleed je maar even uit”, als je deze baan wilt. “ (#metoo, acteerwereld etc). Dit heb ik zelf ook meegemaakt in de mediawereld. Ik wilde graag een column in het toenmalige UN, er kwamen telkens verzoeken om samen het toilet te bezoeken, samen te douchen, etc.

7. De social media maken problemen groter, vooral voor kwetsbare groepen: meisjes, m.n. lager opgeleid, gescheiden ouders, etc. (Matteüseffect)

8. Betaalde arbeid is voor vrouwen en mannen belangrijker geworden. En het dringt, m.n. via de social media (en identiteit) diep het leven binnen. De grens werk – privé is bijna verdwenen. Mensen lijden onder de terreur van totale beschikbaarheid. “Arbeidsethos” van een nieuwe orde. Dit geeft veel onrust –ook voor kinderen.

9. Oplossingen 🙂 Hoe diep het ook zit, we zij niet onze sociale maskerade en zelfs niet onze psychologische maskerade. Op de grens van psychologie en spiritualiteit is er relevant werk in de Jungiaanse traditie. Je kunt je bewust worden van alle stemmen, energieën, impulsen (voices) en er steeds minder mee ‘samenvallen’. Dit schept veel ruimte in je hoofd -en in je leven. Pas op dat moment worden er eigenlijk keuzes mogelijk. Ook om je handen thuis te houden (#metoo). Of om te beseffen dat je niet je werk bent.

10. Dan kan ook het “boerderijmodel” weer gaan werken. Veel thuis doen, met alle digitale hulpmiddelen, maar zonder dat deze jou overnemen.

Vernieuwjaarsborrelfeest – Wat was het een feest!

Op 25 februari vierden we ons vijfjarig bestaan, een nieuwe subsidie voor White Ribbon, én verlaat de start van het nieuwe jaar. Dat was een groot feest. Wij genieten nog even na met de aftermovie.

 

 

Dank aan ons fantastische event-team: Redouane Amine was MC, Maureen Dewnarain van At Your Event zorgde voor het heerlijke eten en taart, Wendy en Danny Resette leverden de mooie (bio-afbreekbare!) ballonnen, Aruna maakte prachtige kunststukken van fruit, Jim en Beer maakten de aftermovie, Rick, Ayoub en Barry zorgde voor muziek.

Sinds een jaar werken we bovendien samen met Maction, die onze mooie events steeds professioneler organiseert. Zo professioneel dat we daar zelf soms ook nog een beetje aan moeten wennen. Dankjewel Melissa!

 

Foto’s (c) Erwin Heyl

Jazie over zijn event Feministische mannen, verenigt u!

Jazie Veldhuyzen organiseerde op 5 februari het event Feministische mannen, verenigt u! in Pakhuis De Zwijger. En hij schreef een verslag!

Op 5 februari kwamen er meer dan honderd mensen bij elkaar in Pakhuis de Zwijger om te praten over mannen, feminisme en geweld tegen vrouwen. De zaal was uitverkocht en het publiek was vrij divers, alhoewel ik natuurlijk graag had gezien dat er nog meer mannen aanwezig waren.

Er is een video van het evenement gemaakt en die wordt als het goed is ergens deze week geplaatst op de website van Pakhuis de Zwijger. Al met al was het een geslaagde avond en ik vond het oprecht een eer om een evenement te mogen organiseren en modereren met zulke fantastische sprekers. Mijn dank gaat dan ook uit naar Ambrien R. Moeniralam, Anja Meulenbelt, Daryll Ricardo Landbrug, Hodan Warsame, Ibtissam Abaâziz, Jens van Tricht, Kalib Batta, Mariska Jung en Thomas Hofland voor hun aanwezigheid en de zeer waardevolle bijdragen die ze hebben gedaan.

De vraag is hoe nu verder? Want het is deze avond vooral duidelijk dat wij als mannen nog veel werk hebben te verrichten om de fundamenteel oneerlijke samenleving die wij hebben gecreëerd op zo’n manier te veranderen dat iedereen zich vrij en veilig voelt om zichzelf te ontwikkelen. Maar misschien is het nog duidelijker geworden dat wij als mannen veel werk van binnen te hebben verrichten.

De patriarchale samenleving vertelt ons mannen dat we onze gevoelens moeten onderdrukken om ‘echte’ mannen te kunnen zijn. Het is deze patriarchale invulling van het concept van mannelijkheid die ten grondslag ligt van veel ellende die zich afspeelt in deze wereld. De patriarchale man die niet in contact staat met zijn gevoelsleven weet namelijk niet beter dan problemen op te lossen met agressie of geweld. Op microniveau uit zich dat in verbaal, emotioneel en fysiek geweld en op macroniveau uit zich het in geweld met wapens, bommen en oorlogen.

Vrouwen en in het bijzonder trans vrouwen van kleur worden hier vaak het hardst door geraakt. Maar niet alleen vrouwen zijn het slachtoffer van het patriarchaat, het gaat ook om non-binaire personen, trans mannen, homoseksuele mannen en eigenlijk iedereen die niet voldoet aan het ‘perfecte’ beeld van de sterke slimme witte blonde heteroseksuele cis man met blauwe ogen. Maar zelfs deze ogenschijnlijk perfecte man wordt onderdrukt door het patriarchaat. Want ook hij mag niet praten over zijn gevoel of uiting geven aan zijn ‘feminiene’ kanten in de patriarchale samenleving.

Mannen, het is tijd om te veranderen. Dat doen we niet door met een vinger naar de ander te wijzen. Verandering begint bij onszelf. Ik ga dan ook niet alleen vanuit de politiek aan de slag om ervoor te zorgen dat mannenemancipatie hoog op de agenda komt te staan. De aankomende tijd ga ik vooral verder met lezen en luisteren naar vrouwen om zo stap voor stap meer inzicht te krijgen in hoe het patriarchaat doorwerkt in de samenleving als geheel en in mijn eigen denken en handelen.

Foto’s door Johan Janssen.

 

Intersectionaliteit, wat moeten we ermee? Verslag van de Kennishub Intersectionaliteit

Op 7 februari 2019 vond de eerste Kennishub van de Alliantie Genderdiversiteit plaats, over intersectionaliteit. Verslaggever Robert Witte was erbij!

 

Dagvoorzitter Ira Kip opende de Kick Off met een opsomming van wat ze allemaal is, van zus tot theatermaker tot Olympisch zwemmer (in haar hoofd), en dat was meteen de introductie van intersectionaliteit, het thema van vandaag. Het is zowel een woord waar je snel je tong over breekt als een woord dat nog niet erg bekend is bij de gemiddelde Nederlander. Keynote speaker Nancy Jouwe (onderzoeker, curator en projectleider op het gebied van culturele en sociale bewegingen in postkoloniaal Nederland) sprak de hoop uit dat na vandaag mensen er wat minder bang voor zijn. Volgens haar helpt het om het woord vaak uit te spreken, dus laten we dat even doen:

In-ter-sec-ti-o-na-li-teit. Inter-sectio-naliteit. Intersectionaliteit.

Intersectionaliteit dus. Maar wat is dat dan? En wat is het verschil met diversiteit, het woord waar Jouwe inmiddels klaar mee is?

 

Diversiteit

Stel dat er een norm is in Nederland en die norm is de witte heteroseksuele cisman zonder beperkingen en met een modaal inkomen. Bij diversiteitsdenken weet je dat er ook mensen zijn die afwijken van de norm: er zijn vrouwen, zwarte mensen, homoseksuelen, transseksuelen en mensen met een bijstandsuitkering. Als je een divers personeelsbestand wilt, probeer je als werkgever uit elke van deze groepen iemand aan te nemen en voilà, je doet aan diversiteit. Dat dacht General Motors tenminste. Ze hadden niet alleen witte mannen in dienst, maar ook vrouwen en zwarte mensen. Maar wat bleek? De vrouwen die er werkten waren allemaal wit en zaten aan de balie, de zwarte mensen waren allemaal man en stonden aan de lopende band. Is dat diversiteit? Misschien wel, maar intersectioneel is het niet.

 

Intersectionaliteit

Bij intersectionaliteit ben je je ervan bewust dat mensen op meerdere assen kunnen afwijken van ‘de norm’, dat die assen elkaar beïnvloeden en dat dat iemands positie in de maatschappij bepaalt. Iemand kan vrouw zijn en zwart. En lesbisch. En alleenstaand moeder. En ook nog slechtziend. Heb je het plaatje? Voeg er dan nog even aan toe dat ze rijk is, erg rijk. Opeens is het plaatje anders. Want iemand die rijk is, neemt een geheel andere positie in de maatschappij in dan iemand die arm is, ook al zijn ze verder exact hetzelfde. Dat is, in een notendop, intersectionaliteit. Jouwe definieert het zo:

Onze verschillende identiteiten/categorieën van verschil (ras, klasse, gender, seksualiteit, etc.) beïnvloeden elkaar op materieel, institutioneel en symbolisch niveau met als resultaat dat we op een verschillende manier met discriminatie of machtsposities te maken krijgen.

 

Ingewikkeld?

Voor mensen die in het dagelijks leven te maken hebben met discriminatie en de machtsposities van anderen, is intersectionaliteit waarschijnlijk niet ze zo moeilijk te begrijpen: ze ervaren het al. Ook mensen die in hun leven verschillende posities in de maatschappij hebben ingenomen, weten uit ervaring hoe intersectionaliteit werkt. Ingewikkeld is het, denk ik, vooral voor mensen die altijd een comfortabele plek op de diverse assen hebben gehad. Bij hen hebben de assen elkaar op een positieve manier beïnvloed en meewind merk je nu eenmaal minder snel op dan tegenwind. Sterker nog, bij meewind kun je zelfs denken dat het niet waait.

 

In de praktijk

Intersectionaliteit, wat kunnen/moeten/willen we ermee? Stap een is, zoals bij alles, bewustwording: intersectionaliteit bestaat en heeft invloed op ieders leven. De volgende stap is met een intersectionele blik naar mensen en situaties kijken, zodat je het hele plaatje ziet. En dan ontdek je misschien nieuwe bondgenoten, of je ziet dat je organisatie niet zo inclusief is als dat je dacht of je kunt mensen beter helpen doordat je de invloed van de verschillende assen begrijpt.

 

Samen sterk

Wat heb je als organisatie aan de Alliantie Genderdiversiteit? De Single Supermoms vroegen of de alliantie hun petitie wilde tekenen. Jens van Tricht (Emancipator) antwoordde dat dat kon, maar dat het meer impact heeft als alle aanwezige organisaties apart ondertekenen. En dat is waar de kracht van de alliantie ligt: het verenigen van allerlei ‘kleine stemmen’ op de meest uiteenlopende intersectionele posities tot een grote stem die ons allen verder helpt.

 

Foto’s door Hazem Abboud.